De zinnetjes van Aaf: de klevende werkvloer

aaf

Columnist en schrijver Aaf Brandt Corstius over zinnetjes die haar aanspreken of inspireren. Deze keer: de klevende werkvloer. 

Het is gevaarlijk om uitspraken te doen over het glazen plafond, of over vrouwen en werk, of sowieso over ­mensen in het algemeen en werk – want voor je het weet, beledig je iemand die fulltime of juist parttime werkt, die thuis is met de kinderen, of die helemaal niet werkt, uit principe of tegen haar of zijn zin. Ach, het is sowieso moeilijk om uitspraken te doen over de grote levenskeuzes van andere mensen, en het beste advies is dan ook om dat niet te doen, tenzij een ander je er expliciet naar vraagt. Maar: je mag wel wijsheden over levenskeuzes citeren. Toch?

Ik las in een interview met Barbara Baarsma in Het Parool – de aanleiding was dat zij, naast haar baan als (van tv bekende) econoom, nu ook bankier werd – een uitspraak die ik even wil aanhalen. Natuurlijk moest Baarsma in dat interview heel veel praten over vrouwen en werk en fulltime en parttime, en toen deed ze een ­uitspraak die bij me bleef hangen: ‘Er is geen glazen ­plafond, wel een klevende werkvloer.’ En er kwam nog iets achteraan, namelijk ‘betegeld met te kleine deeltijdbaantjes’.

ouder worden
Lees ook: Zinnetjes van Aaf: Het is ouder worden of doodgaan

Ik zag haar uitspraak in een breder perspectief. Als je het heel concreet bekijkt, ja, dan bedoelt Barbara Baarsma dat vrouwen beweren dat ze niet hogerop komen omdat ze op zeker moment altijd tegen een glazen plafond aanvliegen, maar zij vindt dat ze eerder zelf blijven kleven aan hun deeltijdbaan op de klevende werkvloer; dus dat het een keuze is om niet tot hoge hoogtes te stijgen. Maar je kunt dit alles ook wat breder zien – en daarmee meteen uit een netelig debat blijven over de waarde van werk en fulltime en parttime.

En dat is: mensen denken vaak dat een kracht van buiten ze tegenhoudt om iets te doen of verder te kunnen groeien, maar ze vergeten of zien niet of wíllen niet zien, dat ze zelf ook veel plaksel aan hun voeten hebben. Dat ze niet verder willen of durven gaan dan ze eigenlijk toegeven. Het is natuurlijk ook makkelijker om anderen – een nare baas, een vervelende partner, een glazen plafond, de maatschappij of je geslacht – de schuld te geven van dingen die niet lukken. In allerlei gevallen ligt de oorzaak van je problemen ook buiten jezelf.

Maar: soms niet. Of maar deels. En dan is het goed om te kijken wat je er zelf nog aan kunt doen. Hoeveel lijm heb je aan je voeten zitten en kun je er dus ook afvegen, en hoeveel ondoordringbaar glas zit er boven je hoofd? Om het even poëtisch te zeggen. Met andere woorden: op hoeveel dingen kun je zelf invloed uitoefenen, en op hoeveel dingen niet?

Soms is dat bijna niet te zeggen: je kunt soms niet kwantificeren in hoeverre je niet vooruitkomt doordat anderen je tegenhouden en hoeveel je er zelf mee te maken hebt. Maar één ding is zeker: aan die anderen kun je soms ­weinig doen – of niets, of maar heel langzaam – en op wat je zelf onderneemt, heb je wél invloed. Of: héb je in ieder geval invloed. ’t Is een beetje zoals de oude Amerikaanse wijsheid (ik geloof dat deze uit kringen van verslaafdenzorg komt): ‘Change the things you can’t accept, and accept the things you can’t change.’

Maar in het zinnetje van Baarsma zit een plafond en een tegelvloer. Lekker concreet en beeldend. Ik zie het wel voor me.

  • Aafs column kun je lezen in Flow 2.

Tekst Aaf Brandt Corstius  Fotografie Ianty/Unsplash.com

Promotional image Promotional image

Nieuw: Your Flow Keep Calm Daily Craft Book

Ga naar de shop