De droom van Daphne du Maurier

Daphne du Maurier

‘Mensen en dingen verdwijnen, plekken niet,’ zei schrijver Daphne du Maurier. En daarom hield ze zo veel van Menabilly, het vervallen huis in Cornwall waar ze haar tijd het liefst schrijvend doorbracht.

Alexandrië, herfst 1937: Daphne du Maurier is dertig jaar, schrijver, vrouw van beroepsmilitair Frederick (‘Tommy’) Browning, jonge moeder en ze heeft heimwee. Ze is zoals het een brave vrouw-van betaamt met haar man meegegaan toen zijn bataljon werd uitgezonden naar Egypte, maar het bevalt haar daar helemaal niet. Ze heeft last van de hitte, de sociale omgang met mede-expats valt haar zwaar en, het allerergste, ze kan er niet schrijven.

Ze verlangt niet zozeer naar haar dochters Tessa (4) en baby Flavia (drie maanden) die in Engeland bij oma zijn gestald, maar naar regen en wind, en vooral naar Menabilly, het landhuis in Cornwall waaraan ze haar hart heeft verloren. Uit heimwee, en deels uit jaloezie op een vroegere vriendin van Tommy, komt het boek voort dat Du Maurier tot op de dag van vandaag beroemd zal maken: Rebecca. Na de legendarische eerste zin: ‘Vannacht droomde ik dat ik weer naar Manderley ging’ lijkt het zich bijna vanzelf te schrijven.

Als de Brownings half december vertrekken uit Egypte is ze al op een derde. Na drie maanden is het boek af. Rebecca is bij verschijning in 1938 onmiddellijk een hit. Binnen een maand zijn er in Engeland 40.000 exemplaren verkocht, drie jaar later al bijna een miljoen. Daphne is een ster, ze moet interviews geven, handtekeningen uitdelen. Dingen waarop ze niet dol is. Maar Rebecca brengt haar ook de hoofdprijs: Menabilly.

  • Het volledige verhaal ‘Een vrouw met de ziel van een jongen: Daphne du Maurier’ is te lezen in Flow 4.

Tekst Liddie Austin Fotografie Getty Images

Promotional image

Korting op al onze posters

Omdat we zo van illustraties houden, hebben we posters gemaakt met werk van Flow-illustratoren. De posters koop je nu extra voordelig in onze shop.

Ga naar de shop