De kunst van het loslaten

loslaten

Als een van de eerste tiny-housebewoners was de Amerikaanse Tammy Strobel een bron van inspiratie. Ook voor Flow schreef ze erover. Nu verruilt ze haar huisje op wielen voor een andere plek,  die beter past in haar huidige leven.

In de afgelopen vijftien jaar hebben Logan, mijn man, en ik veel dingen achtergelaten: spullen, schulden, slechte gewoonten. Op het gebied van loslaten hebben we dus aardig wat ervaring, maar dat wil niet zeggen dat het een eenvoudig proces is. Schrijver Cait Flanders schrijft ook over loslaten. Niet alleen op haar blog, maar ook in haar boek met de – uitgebreide – titel The year of less – How I stopped shopping, gave away my belongings, and discovered life is worth more than anything you can buy in a store.

Het boek volgt het eerste van de twee jaar waarin ze niets kocht (behalve wat ze écht nodig had). Wat was de aanleiding voor haar ‘koopstop’? Cait: “Ik moest leren om geen dingen te kopen waarvan ik dacht dat ze me interessanter maakten, vond ik. Ik kocht vaak spullen voor iemand anders, niet voor mijn echte ik. Het loslaten van de eerste zestig procent van mijn spullen was makkelijk. Lastiger werd het om de dingen op te geven die ik voor de ‘andere Cait’ had gekocht, die persoon van wie ik dacht dat ze interessanter was.”

stappen
Lees ook: Hoe doe je een paar stappen terug?

Als het niet meer past

Ook ik vind het moeilijk om dingen los 
te laten die te maken hebben met mijn identiteit, zoals mijn tiny house. Toen ik Cait uitlegde dat ik daarmee worstelde, zei ze: “Met het loslaten van spullen zet je de eerste stap, maar het echte werk begint daarna pas. Het moeilijkste van eenvoudig leven is accepteren wie je bent en wie je wilt zijn, en dat duidelijk maken aan andere mensen. Je hebt jarenlang in je tiny house gewoond en je bent erachter gekomen dat het nu niet meer bij je past. Verandering is iets wat je overkomt en dat is heel normaal. Maar verandering is lastig als er eigenlijk niets mis is.”

Er was inderdaad niets mis met ons huis op wielen. En omdat we jarenlang onze kleinehuisjesdroom hadden nagestreefd, was het moeilijk het besluit te nemen om het te verkopen – of niet. Cait: “Iedereen vindt het lastig om toe te geven dat iets niet meer werkt en daar vervolgens een beslissing op te baseren. Eigenlijk is het best raar dat we onszelf in allerlei hokjes proberen te wringen, want dat is niet natuurlijk. Verandering is natuurlijk.” Dat laatste snapte ik uiteraard. Maar we hadden zo veel tijd en geld in ons tiny house gestoken. Dat zouden we allemaal nooit meer terugkrijgen en dat maakte het loslaten zo moeizaam.

Stephen Dubner, schrijver van het boek Freakonomics, zegt het als volgt: “Ergens maar mee doorgaan omdat je er zo veel tijd en geld in hebt gestoken, noem ik de ‘verloren-kostendenkfout’. Die leidt vaak tot onhandige beslissingen. Te lang blijven hangen in de verkeerde baan bijvoorbeeld, of stug doorgaan met een verkiezingscampagne terwijl je weet dat je geen schijn van kans maakt.”

Logan en ik namen dan wel geen ontslag of hingen geen politieke ambities aan de wilgen, maar het voelde wel alsof we iets wezenlijks opgaven: de levensstijl die hoorde bij een tiny house. We woonden op het land van familie, bijna 25 kilometer buiten de dichtstbijzijnde stad. 
We wilden meer fietsen en minder autorijden, en keken ernaar uit om op loopafstand te wonen van de bibliotheek, lokale winkels en andere voorzieningen.

  • Het complete verhaal vind je in Flow 6.

Tekst en fotografie Tammy Strobel Vertaling Rachel Lancashire

Kijk hier voor alle actuele aanbiedingen en kortingscodes in de webshop.

Promotional image Promotional image

Nieuw: Book for paper lovers 7

Ga naar de shop