Het leven van Colette

colette

Ze was niet alleen een beroemd schrijver en journalist, maar ook actrice en pantomimespeler. In alles was de Franse Colette (1873-1954) eigenzinnig – ook in de liefde.

Haar leven lang trok Sidonie-Gabrielle Colette, later kortweg Colette genoemd, zich weinig aan van hoe het hoort: liever meed ze de gebaande paden. En dat zorgde niet alleen voor een aantal schandalen – in de Moulin Rouge speelde ze een kusscène met haar vrouwelijke geliefde – maar, zo schrijft Kiki Coumans in het boek De eerste keer dat ik mijn hoed verloor, ook voor een sprankelend oeuvre.

Behalve dat er boeken verschenen over afwijkende relaties, schreef ze duizenden artikelen, verslagen, recensies en columns. En behalve dat ze een druk sociaal leven leidde vol diners en soirees, had Colette ook een introverte kant en verlangde ze naar alleen-zijn. Als geen ander wist ze met aandacht te leven: wanneer ze ergens was, was ze er helemaal. Met al haar zintuigen op scherp.

‘Waren Goethe of Shakespeare onverwacht ergens opgedoken, dan had dit Colette niet kunnen afleiden van het bestuderen van een spin die haar web aan het weven was,’ schreef haar derde echtgenoot na haar dood. Ze schreef over de ogenschijnlijk onbeduidendste dingen: over as, over eieren, over sneeuw (een tekst die grappig genoeg een recordaantal kleurbeschrijvingen bevat).

zwemmen
Lees ook: De lol van zwemmen

‘Meestal is het het alledaagse dat me prikkelt en me bezielt,’ schreef ze ooit. En in een tekst die geheel aan mussen is gewijd, merkte Colette op: ‘Zulke grote woorden over een mus? Ja, over een mus. In de liefde bestaan geen onbeduidende onderwerpen.’

Zelf kijken, zelf denken

Eigenzinnigheid krijgt Colette met de paplepel ingegoten: ze wordt in 1873 geboren in een atypisch, kleurrijk gezin en groeit met twee oudere broers en een zus op in het Bourgondische dorp Saint-Sauveur-en-Puisaye. Haar ouders komen ‘van buiten’ en doen weinig moeite om zich aan het dorpse leven aan te passen: haar moeder, Sido, zwaait in de kerk opzichtig met haar zakhorloge als de preek te lang duurt en ontfermt zich over ‘bezwangerde dienstmeisjes’.

Colette krijgt veel bewegingsvrijheid en Sido neemt kinderen even serieus als volwassenen. In een verhaal over haar kindertijd beschrijft Colette hoe ze als een soort ‘Blauwkapje’ (vanwege de grote blauwe strik in haar haar) ’s morgens vroeg met een mandje aan elke arm het bos in trekt.

‘Zelf kijken en zelf denken’ is het credo van Sido. ‘Werd er in de krant dooi aangekondigd?’ schrijft Colette later, ‘dan haalde mijn moeder haar schouders op en lachte misprijzend. “Dooi? Daar kunnen Parijse meteorologen mij niks over vertellen! Kijk eens naar de pootjes van de poes!”

De kouwelijke kat had haar pootjes inderdaad onder zich gevouwen zodat ze onzichtbaar waren en kneep haar ogen stevig dicht. “Bij voorbijgaande, niet al te grote kou,” ging Sido verder, “rolt de poes zich op tot een tulband, met haar neusje tegen het begin van haar staart. Bij bittere kou stopt ze de zooltjes van haar voorpoten weg en rolt ze op tot een mofje.”’

  • Het volledige verhaal over Colette kun je vinden in onze nieuwste special Women that matter.

Tekst Caroline Buijs  Fotografie Getty Images

Promotional image Promotional image

Het Flow Zomerpakket is er!

Ga naar de shop