Ontspullen met Astrid: tegengeluid

Ontspullen

Hoewel Flow’s Astrid haar overvolle boekenkast en vintage serviezen heel gezellig vindt, vroeg ze zich toch af of haar huis wat minder vol kon. Ze schreef een jaar lang blogs over de betekenis van spullen en ontspullen. We lichten er opnieuw een aantal uit. Deze keer: tegengeluid.

Ik las een stuk in The New York Times: ‘Let’s celebrate the art of clutter’. Het is een ode aan alles wat je in een mensenleven je huis in sleept. Maar vooral aan al die voorwerpen die je met veel liefde verzamelt, koestert, bewondert, uitstalt en later misschien doorgeeft aan je kinderen. De journalist, Dominique Browning, hekelt de industrie die aan het ontstaan is rond ontspullen. Ze heeft het over dwingende boeken die zeggen dat je niet goed bezig bent als je veel spullen hebt. Over coaches die zeggen dat ontspullen de weg naar geluk is. En over spullen die je moet kopen omdat ze je juist helpen om te ontspullen.

‘Ik heb geen zin om mezelf een enorme neurose aan te laten praten,’ schrijft ze opstandig. Want Dominique is gek op haar verzamelingen en voorwerpen die ze in de loop van haar leven heeft vergaard. Ze heeft veel boeken, veel schilderijen, veel servies. Waarom in godsnaam, zo vraagt ze zich af, zou ik afstand moeten doen van al mijn prachtige spullen? ‘I am not done with my things. I love them, in fact, more and more each year, as I recollect the journey that brought us together. I will cherish them, till death do us part.’ En vervolgens schrijft ze smakelijk over haar liefde voor alles wat in haar huis staat. De boeken in haar boekenkast. Het te dure linnen tafelkleed. Spullen die ze wil nalaten aan haar kinderen, zodat ze altijd een beetje in hun leven zal zijn als ze er niet meer is.

Kortom, Dominique heeft het he-le-maal gehad met types als Marie Kondo. Ze zegt: eigenlijk is het met ontspullen net als met lijnen. Het lukt even, maar je weet nu al dat het niet voor altijd is. Het is kansloos. Ik moest er wel om lachen. Want ik denk dat ze wel een beetje gelijk heeft. Ook ik twijfel van tijd tot tijd aan de noodzaak van onstpullen.

 

ontspullen
Lees ook: Ontspullen met Astrid: huisgenoten

Gewoon, omdat ik iemand ben die de ene dag vindt dat ze suikervrij moet eten en de dag erna een Tony Chocolonely- reep voor zichzelf koopt. Die de ene dag anti-stad is (te vol, te veel, te druk) en de andere zielsgelukkig over de Grote Markt van Haarlem fietst. En die de ene dag besluit dat er geen margarine het huis meer in komt (ergens gelezen, het moet roomboter zijn) en dat een week later alweer is vergeten. Ik ben gewoon zo’n hoe-de-wind-waait-type en heb nooit iets gehad met dat heel rigide.

Toch denk ik dat Dominique in haar betoog voorbijgaat aan een belangrijk onderdeel van ontspullen, namelijk dat de ontspuller niet per se tegen spullen is. En ook niet per se in een leeg huis hoeft te wonen. Hij of zij vindt het alleen fijner om het fenomeen spullen te herwaarderen, en stopt z’n geld liever in dingen doen dan in nog meer spullen kopen.

Ik ben nog steeds blij dat ik wat geld en tijd overhoud nu ik wat bewuster nadenk over wat ik koop en waarom. Wat ik bewaar en waarom. Maar één ding ben ik helemaal met haar eens. Zoals ik ook gek word van foodies die te pas en te onpas hun food rules prediken, vind ik het onzin om mensen die van spullen houden een schuldgevoel te bezorgen. Koop gewoon lekker spullen als je dat leuk vindt. Het mag van mij. En van Dominique mag het al helemaal.

Promotional image

Korting op al onze posters

Omdat we zo van illustraties houden, hebben we posters gemaakt met werk van Flow-illustratoren. De posters koop je nu extra voordelig in onze shop.

Ga naar de shop