Je openstellen voor vreemden

wildplukwandelingen

Journalist Olivia Gagan had het nooit zo op nieuwe mensen, totdat ze werd uitgenodigd op een bruiloft in India waar ze niemand kende. Deze reis was het startpunt voor veel nieuwe inzichten en avonturen. 

Toen ik uit India terugkwam, voelde ik me een stuk beter. Aangemoedigd door mijn reis besloot ik mijn baas te vragen of ik een poosje voor de Parijse vestiging van ons bedrijf kon werken. Tot mijn verbazing zei hij ja. En dus verbleef ik drie maanden in een minuscuul appartementje, en werkte helemaal alleen. Via social media had ik voortdurend contact met mijn familie en vrienden in Engeland, en ik bedacht dat ik niet lang genoeg in Parijs was om nieuwe mensen te leren kennen. Maar het gebeurde weer: opnieuw besloten vreemdelingen dat ze deel wilden uitmaken van mijn leven. Tegenover mijn appartement was een winkeltje vol prachtige kleding – zachte wollen truien, leren rokjes, jurken met pailletten. Ik ging er soms even naar binnen om alles te bewonderen.

Op een dag knoopten de verkopers een praatje aan omdat ze mijn Britse accent hoorden. Vanaf dat moment liep ik regelmatig naar binnen voor een kletspraatje, de meisjes in geduldig Frans, ik in slecht Frans, struikelend over mijn woorden. Toen het einde van mijn tijd in Parijs in zicht kwam, was ik verdrietig dat ik afscheid moest nemen van dat winkeltje. Ik had er nooit iets gekocht, maar de verkopers hadden me vriendelijkheid, een gesprek en een flink verbeterde taalvaardigheid geschonken. Door hen ging ik me afvragen waarom ik in het verleden zo afgesloten en stug was geweest tegenover nieuwe mensen.

Meer lezen?

Zelf vermoed ik dat het een natuurlijk verdedigingsmechanisme was voor een aantal stukgelopen relaties en wat vervelende ervaringen, waardoor ik in mijn schulp was gekropen. Niet geloven in de goedheid van vreemden is op den duur echter geen manier om te leven. Op een gegeven moment moet je het toch voorzichtig nog een keer proberen.

Mijn laatste les kreeg ik tijdens een recente vakantie in Mexico. Ik was te bang om in een cenote te springen – een in de rotsen uitgesleten poel vol uitnodigend maar ijskoud water. Ik applaudisseerde terwijl mijn vrienden er vanaf een negen meter hoge richel insprongen. Een meisje, een fantastische zwemmer die ik afgunstig had gadegeslagen terwijl ze keer op keer sierlijk in het water dook, liep op me af en bood aan samen te springen. Ze greep mijn hand vast, we sprongen, en dat bleek alles te zijn wat ik nodig had – een klein beetje hulp van een vreemde.

  • Het volledige verhaal ‘We kennen elkaar niet, maar…’ kun je lezen in Flow 2.

Tekst Olivia Gagan Fotografie Annie Spratt

niet ver reizen
Lees ook: Het busjesgevoel
Promotional image Promotional image

Ze zijn er weer!

Dit jaar hebben we onze collectie uitgebreid: naast de Flow agenda en scheurkalender maakten we kalenders met de Amerikaanse uitgeverij Workman.

Ga naar de shop