Aaf over haar oordelen: ‘Ik ben best een veroordelend iemand, dat is niet zo fraai van me’
(+ zo gaat ze ermee om)
Een zin uit een nieuwsbrief laat Aaf Brandt Corstius anders kijken naar haar ergernissen en snelle oordelen. Het hoeft niet alleen iets negatiefs te betekenen.
De laatste tijd heb ik Instagram grotendeels ingeruild voor Substack, want ik vind lezen net iets nuttiger dan de zoveelste foto bekijken van iemand die op vakantie is. Mijn verslaving is dus gewoon een andere geworden, en ik ben er eigenlijk heel tevreden over.
Mooie zinnen in nieuwsbrieven
Substack is voor mij de plek waar ik de nieuwsbrieven lees van Leandra Medine Cohen (stijlicoon), Joanna Goddard (gezelligheidsicoon) en Miranda July (algemeen icoon), allemaal mensen van wie ik weleens een zin heb gedeeld in deze rubriek.
Nu kwam ik een mooie zin tegen in de Substack genaamd ‘Brave enough’, die ik verder nooit lees, maar ineens belandde hij in mijn inbox. Hij is van een vrouw die van alles schrijft over het moderne leven en technologie. De zin die mij raakte, had weinig met technologie te maken, maar juist met het tegenovergestelde: mensen.
Ergernis en oordelen
‘Ergernis is de prijs die je betaalt voor gezelschap en saamhorigheid,’ luidde de zin. Ik vond dat inzicht zo ontzettend goed. Ik ben namelijk iemand die zich best snel ergert. In een groep heb ik al gauw door wie er te hard of te zacht praat, wie er niet zo lekker ruikt, wie er altijd het hoogste woord heeft – geheel onterecht volgens mij, uiteraard – en wie er nooit helpt als er een taakje gedaan moet worden.
Niet fraai: ik ben best een oordelend iemand
Ik ben, kort gezegd, best een veroordelend en oordelend iemand, en dat is niet zo fraai van me. Soms speelt de ergernis zo hoog op dat ik tegen een vriendin of vriend uitroep dat ik ‘nooit meer met iemand ga samenwerken!’ of ‘nooit meer met die en die zal afspreken!’ En dan doe ik het toch, en blijkt het prima te gaan, of niet zo prima, maar prima genoeg.
De prijs voor saamhorigheid
Sterker nog: op het moment dat ik deze column schrijf, op een prachtig terras op Vlieland, is er in de zaal hierachter een zeer luidruchtige djembé-workshop gaande. Ik maak geen grap. Ik heb net, naar de vrienden die ook op het eiland zijn, geërgerd geappt dat er een FUCKING DJEMBÉWORKSHOP gaande is terwijl ik even in de schaduw bij de wifi in de buurt probeer te werken.
En het grappige is: toen ging ik over deze quote schrijven, want die had ik al een tijdje bewaard voor een stukje in Flow. Nu realiseer ik me twee dingen: ik vind het fijn om in een café te werken, met mensen om me heen die ook werken, of praten, of gewoon zitten. Fijner dan alleen in het huurhuisje dat ik hier heb. En: de djembéworkshop en het irritante geluid daarvan zijn dus de prijs die ik betaal voor de saamhorigheid die je voelt in een horeca-etablissement.
Net zoals het gekibbel van mijn kinderen, de soms ondoorgrondelijke onhebbelijkheden van mijn vrienden en familieleden, en de vaak misplaatste plasjes van mijn poezen. Allemaal de prijs die ik betaal voor hun aller gezelschap en de saamhorigheid die ik door ze voel. Een kleine prijs.
Meer lezen
- In elke nieuwe Flow lees je de column ‘Aaf vindt mooie zinnen’.
- ‘Vergeet dat hele oordeel over jezelf’: 4 oefeningen in zelfacceptatie
- 7x omgaan met prikkels als je hoogsensitief bent
- Hier vind je nog meer columns van Aaf.
Fotografie ANP
