Gun jezelf een guilty pleasure

guilty pleasure

De Story lezen én een filosofiecursus volgen? Dat kan prima samen. Veel meer dan vroeger zijn we niet meer in hokjes te plaatsen, ontdekt journalist Fleur Baxmeier.

Volgens het Algemeen Nederlands Woordenboek is een guilty pleasure ‘iets waaraan men stiekem genoegen beleeft hoewel men weet dat het eigenlijk niet hoort; stiekeme geneugte; heimelijk pleziertje.’ Navraag in mijn omgeving leert dat bijna iedereen er wel eentje heeft, vaak zelfs meerdere. Zoals collega Floor, die erg houdt van de Grote Amerikaanse Romans als die van Jonathan Franzen, John Irving, Richard Yates en Amy Bloom, maar ook gék is op Dr. Phil. Of vriendin Anne, die meteen uitroept: ‘De Kardashians!’ De realityserie Utopia wordt ook meerdere keren genoemd, net als 
de Toppers.

Wat me tijdens m’n rondgang verder opvalt, is dat veel mensen denken dat guilty pleasures iets van de laatste tijd zijn. Maar waarschijnlijker is het dat ze er altijd al zijn geweest. Neem de roman. In onze ogen een hogere kunstvorm, maar in de zeventiende en achttiende eeuw vond men het populaire cultuur. Want échte schrijvers hielden zich bezig met poëzie en theater. Op romans werd destijds neergekeken als op de Bouquetreeks-romannetjes van vandaag.

mindful eten
Lees ook: Eten met aandacht

Op stand

Anders dan in de zeventiende of achttiende eeuw hoeven we tegenwoordig niet meer stiekem te doen over onze guilty pleasures. De Story lezen én een filosofiecursus volgen, dat kan prima samen. Net als fan zijn van programma’s als Say yes to the dress, je verheugen op de bruiloft van Harry en Meghan of de Instagram van bekende personen fanatiek volgen. 
Een wedstrijd van Ajax bijwonen is niet beter of slechter dan een middag in het Rijksmuseum. Veel meer dan vroeger zijn we niet meer in hokjes te plaatsen, en dat is alleen maar fijn.

“Het is een ontwikkeling die al in de negentiende eeuw is begonnen,” zegt socioloog Ruut Veenhoven, die meer dan veertig jaar het menselijk geluk heeft onderzocht. “Daarvóór waren guilty pleasures zaken die niet bij je stand hoorden. Wilde je je hogere stand ophouden, dan kon je je geen laagstandelijke genoegens veroorloven. Dat leefde vooral in de middeleeuwen sterk: 
in die tijd had je drie standen die onderling absoluut niet mengden. Later werd de burgerij een aparte stand – verdeeld in de hoge en lage burgerij, en de arbeiders. Leefde je op stand, dan moest je van klassieke muziek houden, naar de opera gaan en dat soort dingen.”

  • Het complete verhaal over guilty pleasures vind je in Flow 6.

Tekst Fleur Baxmeier Illustratie Deborah van der Schaaf