Voor wie sporten altijd een struggle is: dit werkt voor schrijver Revka wél (+ geruststellende woorden)
Op de schoolgym na weet schrijver Revka Bijl netjes om het onderwerp ‘sporten’ heen te leven. Tot ze steeds meer leest over ouder worden en mogelijk bijkomende kwalen – en zo toch de sportschool omarmt.
Het is me ruim 38 jaar gelukt om weg te blijven van een activiteit die voor veel mensen onmisbaar is: sporten. Dat lukte me zonder al te veel moeite, wat natuurlijk een luxe is. Ik had geen pijn of andere redenen om mezelf sporten aan te doen.
Toch was ik als middelbare scholier al wel gewaarschuwd. In die tijd keek ik altijd trouw naar Oprah Winfrey terwijl ik gedachteloos bekers Ben & Jerry’s leeg lepelde.
Vaste gast in haar talkshow was Dr. Oz, die eens uitlegde dat slanke mensen heel dik kunnen zijn rondom hun organen. Kennelijk bestaat er wit vet en bruin vet, en een van de twee is foute boel. Maar die eventuele dikte rondom mijn organen was destijds niet genoeg dreiging voor mij om in actie te schieten.
Fit zijn als kwestie van beschaving
De ultieme sport leek me altijd hardlopen. Je kunt het doen wanneer je wilt, mensen vertellen dat ze er een rustig hoofd van krijgen, je ziet nog eens wat van je omgeving, bent in de buitenlucht, krijgt vitamine D.
Het leek me ook heel toegankelijk: in mijn tijdlijn zag ik collega’s van vroeger ineens hele marathons lopen. Bovendien heb je er geen dure apparatuur voor nodig. Hoewel, ik ben erin geslaagd daar toch flink in te investeren: tot drie keer toe heb ik een volledige hardloopoutfit gekocht.
Langzaamaan lijkt fit zijn een kwestie van beschaving te zijn geworden, zoals het poetsen van je tanden. Een keuze die niet echt een keuze is in een wereld waarin we doen alsof alles maakbaar is.
Waarin een Arie Boomsma met een onverwoestbaar goed humeur laat zien dat de weg naar verlichting altijd via krachttraining verloopt.
Toch in de sportschool
Toch ben ik nu in de sportschool te vinden. Het was een combinatie van factoren die me naar deze plek heeft geleid.
De eerste is mijn leeftijd, of eigenlijk: de gruwelverhalen over perimenopauze, broze botten, zere gewrichten en vroege dementie.
Ik maak me altijd zorgen over wat er allemaal kan misgaan in mijn lichaam, en op de een of andere manier is sporten bijna altijd de aanbeveling om narigheid enigszins te vermijden.
Ten tweede is er de vriendin met wie ik ga. Ze is klein, sterk en vurig, en bovendien werkt ze bij de politie. Ik durf haar niet af te zeggen. Toegegeven, we zitten na afloop ook heel fijn in de sauna, waarmee onze afspraak ook geestelijk onderhoud is.
Sporten voor de ziel
Mentaal is er iets veranderd. Alsof mijn lichaam een huis is en ik al die tijd alleen de zolder heb bewoond. Ik werk met mijn hoofd en ook mijn sociale leven gaat over denken, praten, observeren.
Al die verdiepingen, al die kamers onder de zolder, ik heb ze nooit echt bekeken, en van sommige wist ik niet eens dat ze bestonden. Dat is een lieflijke metafoor voor de spierpijn op plekken waarvan ik niet wist dat daar spieren zaten.
Ik denk aan het boek van Haruki Murakami, What I talk about when I talk about running, waarin hij zegt: ‘An unhealthy soul requires a healthy body.’ Misschien zit ik daarom nog steeds op gymnastiek.
De wereld maakt vaak somber, geeft een onbeperkte stroom aan narigheid om over na te denken. Niet goed voor je ziel. Door te sporten kan ik daar beter mee omgaan.
Meer lezen
- Geen sportschool, maar toch fit: 11 leuke sporten om te proberen.
- Sporten kan beter werken tegen een angst of depressie dan therapie of medicatie, blijkt uit onderzoek.
- Sporten: hoe begin je (weer)?
Illustratie Carmen Casado
