Otje verlangde naar meer ruimte en rust, dus ze verhuisde van de Randstad naar het platteland (zo ervaart ze het)

Na jarenlang in de Randstad te hebben gewoond, vertrok journalist Otje van der Lelij met haar gezin naar een dorp in Drenthe. Hoe voelt dat, wonen op het platteland? 

Helse weken, noemde ik ze weleens. Weken die zo druk waren dat ik niet meer besefte dat ik ook nog een leven en een lichaam had. Na de zoveelste hectische periode, zat ik huilend op de bank en zei: “Ik ben het zat om dagen achter de computer door te brengen. Ik wil verandering!” 

Gekwetter van vogels

Het sluimerde dus al jaren, het verlangen naar een leven met meer ruimte en rust. Mijn man en ik woonden vroeger allebei op het platteland. We houden van het bos, van het gekwetter van vogels en dieren om ons heen. Ook vonden we de Randstad steeds drukker worden. En zo reden we voor het eerst het erf op van Het Bonte Paard in Dwingeloo, en werd ik overvallen door een raar gevoel: alsof ik meteen wist dat ik nog heel vaak dit erf op zou rijden.

De eigenaar leidde ons rond door de woonboerderij met creatieve huis-in-een-huis-constructie, de B&B, het groepsverblijf, het atelier, de paardenstallen, de gigantische tuin en het cafeetje. Het was duidelijk: dit huis was een droom en de ligging aan de rand van het Dwingelderveld was perfect. 

Tientallen droomhobby’s

Mijn man, die parttime uitvinder is, had zich het atelier al toegeëigend en ik heb tientallen hobby’s en nog meer plannen. Hier kon ik alles doen waar ik van droomde: gastvrouw spelen, de stylist uithangen, klussen, paardrijden, in de tuin werken.

Ons bod werd geaccepteerd, het huis en alles wat daarbij hoorde was van ons! Meteen was er ook lichte paniek: wat doen we onze kinderen aan? Hadden we niet te veel geboden? Maar zeven maanden na dat eerste bezoek reden we, na een emotioneel afscheid van onze buurtgenoten, met onze dochters en katten naar onze nieuwe boerderij. Ons nieuwe leven kon beginnen. 

Geen lange lummelvakantie

Wonen op het platteland associëren veel mensen met rust en stilte. Deels klopt dat zeker. We wonen in een rustige straat naast een Natura 2000-gebied en de geluiden die in de stad verstopt zitten onder de ruis, komen hier naar voren. Ik hoor vogels fluiten, roofvogels jagen en eekhoorns ritselen. Het orkest van de natuur speelt hier de hoofdrol.

Je kunt het leven hier niet vergelijken met een lange lummelvakantie

Toch kun je wonen op het platteland niet vergelijken met een lange lummelvakantie. Ik ben drukker dan ooit, wat ik ook wel had verwacht. Er moet worden verduurzaamd en opgeknapt en, zoals bij elke verhuizing, zitten er dingen tegen. 

Vrijgezellenfeest en zwarte schimmel

Dat begon al op dag twee: we hadden een boeking van de vorige eigenaar overgenomen. Dat bleek te gaan om een vrijgezellenfeest van een bekende dj, inclusief stripteasedanseres en keiharde techno. Het was een ‘leuke’ introductie met de buren, die even kwamen kijken welke idioten er nu in Het Bonte Paard woonden. Leermoment: geen vrijgezellenfeesten meer. Kort daarna later ontdekten we een lekkage inclusief een vervelende ongenode gast: zwarte schimmel. 

Dagen tot de rand gevuld

Nadat we het woonhuis leefbaar hadden gemaakt, ging ik het gastenverblijf opfrissen, restylen en verhuren. Aan de grote verbouwing van de bed & breakfast zijn we nog niet eens toegekomen, die gaat waarschijnlijk pas later open.

Verder hebben we nu natuurlijk ook de zorg voor twee hectare land, kippen, twee pony’s en wat loop­eenden. Het normale leven komt daar nog eens bovenop: schrijfklussen, het huishouden en kinderen die naar school moeten en soms huilend tegen me aankruipen omdat ze hun oude vriendinnen zo missen. Mijn dagen zijn tot de rand gevuld. 

Drukker maar minder gestrest

Volgens gedragsdeskundige Cassie Mogilner Holmes ligt het ideale aantal vrij besteedbare uren tussen de twee en vijf uur per dag – meer of minder vrije tijd zou ten koste gaan van je geluk. Met iets meer dan twee uur vrije tijd per dag (in vergelijking tot ruim drie uur in mijn vorige leven) zit ik op het randje. 

Hoewel mijn leven dus drukker is, voel ik me minder gestrest. Dat klinkt tegenstrijdig, maar blijkbaar kan drukte hier hand in hand gaan met een gevoel van rust. Dat heeft mogelijk te maken met hoe ik mijn tijd invul. Als ik vroeger een verhaal schreef, ging ik na een uur lezen of schrijven pauzeren op mijn smartphone.

Nu loop ik naar buiten naar de pony’s of kippen, alsof ik mezelf even aan een mentale snellader koppel. Deze kleine momenten buiten geven me niet alleen energie en ontspanning, maar ook focus. Eenmaal weer binnen pak ik mijn artikel met een fris hoofd weer op. 

Het platteland kent een ander soort drukte

Wat ook rust brengt, is mijn levensstijl, die nu beter in balans is als het gaat om denken en doen. Veel adviezen van stressdeskundigen – beweeg, ga naar buiten, zorg voor ritme in je dag – vormen op het platteland een vast onderdeel in mijn leven. Ik sta vroeg op, moet de stallen uitmesten en de pony’s in de wei zetten, ook als het slecht weer is. Ongemerkt wandel ik zo duizenden stappen tussen stal, weiland, gastenverblijf en huis. Mijn stappenteller is van een gemiddelde van vijfduizend stappen per dag naar twaalfduizend gegaan.

Mensen zijn hier minder gehaast en hebben meer oog voor elkaar

Misschien is dat wel het geheim: de drukte hier is een ander soort drukte dan die in de Randstad, eentje die me voedt in plaats van uitput. Ik merk het ook me heen: mensen zijn hier minder gehaast en hebben meer oog voor elkaar. Of ik nou in de dierenwinkel, doe-het-zelfzaak of supermarkt ben: mensen hebben de rust en de ruimte om een praatje te maken. Dat vind ik echt een opvallend verschil aan wonen op het platteland.

Pony’s en kippen

Een van mijn favoriete momenten van de dag is de zorg voor de pony’s. Daarnaast hebben we ook kippen en die zorg was compleet nieuw voor me. Kippen zijn veel slimmer dan veel mensen denken. Ze kunnen een breed scala aan emoties ervaren, hebben een vorm van bewustzijn en kunnen gezichten van mensen herkennen en onderscheiden.

Toen we hier kwamen wonen, waren er zes kippen: drie bejaarde bruine legkippen en drie zijdehoenders, die vrij over het erf scharrelden. Deze vrijheid heeft Truus helaas met haar leven moeten bekopen, ze is doodgebeten door een buurthond. De kippen waren allemaal in rouw. Ze bleven dagenlang dicht bij elkaar in het hok en stonden stil rond het lichaam van Truus.

Met name Wilma, haar onafscheidelijke maatje, leek compleet van slag en overleed na een paar maanden. De overgebleven kippen hebben zich herschikt en vormen nu een hechte groep. Ze blijven me verrassen: als de schuifpui openstaat, waggelen ze nieuwsgierig naar binnen en hun grappige manier van rennen bezorgt me telkens weer een glimlach.

Leven met de seizoenen

Vroeger leefden we met de kloktijd, nu leven we net als de kippen volgens een natuurlijk ritme. We bewegen meer met de seizoenen mee. In de lente en zomer scharrelen we tot laat rond op het erf en ontvangen we gasten. In de winter eindigen de dagen rond vijf uur als de kippen op stok gaan. Dan moet al het buitenwerk zijn gedaan en trekken we ons binnen terug.

De kippen herinneren ons eraan hoe waardevol het is om te leven in harmonie met de natuur. Wie had ooit gedacht dat ik kippen zou zien als filosofen in een verenjasje? 

Op hol slaande fantasie

Ook voor mijn creativiteit geeft het wonen op het platteland een enorme boost. Dat lokt de boerderij op de een of andere manier uit: mijn fantasie slaat ervan op hol. Of ik nou een theetuin, voedselbos of pannenkoekenhuis zou willen starten, of yoga-retreats of bruiloften wil organiseren: het kan allemaal. We maken er weleens grappen over: kartbaan Het Bonte Paard (we hebben een skelterbaan) of Roeivereniging Het Bonte Paard (we hebben een meer). 

Ik voel me creatiever dan ooit, de ideeën blijven maar stromen

Ook wat betreft styling kan ik me uitleven. Ik voel me creatiever dan ooit, de ideeën blijven maar stromen. Volgens neurowetenschapper Tali Sharot, schrijver van Doorbreek de sleur, is het een bekend verschijnsel dat je creatiever wordt na een verhuizing. Uit onderzoek blijkt dat mensen die net verhuisd zijn, beter zijn in het oplossen van creatieve puzzels. Veranderingen geven de hersenen een signaal dat er een nieuwe situatie moet worden verkend, wat het brein een creatieve impuls geeft.

Dingen mooier maken

Ook ik heb weer ervaren hoe blij ik word van dingen mooier maken. Er is niks zo bevredigend als een saaie kamer omtoveren tot een ruimte die zo fijn voelt dat je er niet meer weg wilt. Het helpt me ook om de ellende in de wereld wat beter te kunnen dragen. Misschien heb ik dan weinig invloed op de wereldproblematiek, maar van deze plek kan ik wel iets moois maken. 

Zoeken naar nieuwe vrienden

Mensen vragen weleens of ik de stad niet mis. Wat ik vooral mis, zijn de maandelijkse etentjes met vrienden, die ik iets minder vaak zie. Een vertrouwde vriendenkring heb ik hier nog niet opgebouwd. Als ik mijn vrienden wil zien, moet ik daar nu meer moeite voor doen. En als ik me wil laven aan theatervoorstellingen of musea, moet ik verder reizen dan ik gewend was. Maar altijd als ik thuiskom, hoop ik dat ik nog heel vaak ons prachtige erf op mag rijden.  

Meer over de verbouwing en het nieuwe leven van Otje van der Lelij vind je op @bonte_paard.

Meer lezen

• Lise wilde rust, dus verhuisde van Amsterdam naar de Veluwe (zo ervaart ze het)
• Verhuisd naar het buitenland: Ingrid woont in Zweden vanwege de ruimte en minder gedoe (maar er zijn ook nadelen)
• Van Utrecht naar Limburg voor je droomhuis: Lina deed het (en we mochten binnenkijken)

Illustratie Daria Mingaleva