Van danser tot hoofdredacteur van Vogue: het leven van Diana Vreeland
Ze begint als danser, groeit uit tot socialite en wordt later moderedacteur. Maar wat Diana Vreeland vooral kenmerkt, is haar onmiskenbare eigenheid. Ze leert al vroeg dat schoonheid zit in durven opvallen – en daarmee legt ze de basis voor haar succes.
Diana Dalziel (1903) groeit op omringd door schoonheid. Haar ouders – haar moeder is Amerikaanse van goede komaf en haar Schotse vader werkt als beleggingsadviseur – gunnen hun dochters het allerbeste. Ze nemen ze mee naar de befaamde Ballets Russes, waar Diana Vaslav Nijinsky ziet dansen.
De nadruk op schoonheid in het leven van de Dalziels heeft zijn keerzijde. Diana’s beeldschone moeder vindt haar oudste dochter niet mooi genoeg en steekt dat niet onder stoelen of banken. Ze hebben geen goede relatie.
De roaring twenties
Als Diana tien jaar oud is, verhuist het gezin van Parijs naar New York. School interesseert haar niet: Diana wil alleen maar dansen. Ze gaat naar een prestigieuze balletschool waar haar discipline wordt bijgebracht, maar beroepsdanser wordt ze niet.
De roaring twenties zijn aan Diana haar besteed. Ze ontdekt de kracht van persoonlijke stijl. Mode en make-up worden grote liefdes. Wanneer ze maar kan, is ze in Harlem te vinden voor de optredens van Josephine Baker. Op 4 juli 1923 ontmoet ze op een feestje Thomas Reed Vreeland, bankier in opleiding.
Liefde op eerste gezicht
“Hij was de mooiste man die ik ooit had gezien. Ik geloof in liefde op het eerste gezicht, want dat was wat dit was.” Acht maanden later zijn ze getrouwd. “Reed gaf me het gevoel dat ik de moeite waard was, wat mijn moeder ook mocht denken.”
Ze beginnen hun huwelijkse leven in Amerika, waar ze twee zoons krijgen: Tim in 1925, Frecky in 1927. In 1929, vlak voor de crash, verhuist het gezin naar Londen, waar ze het goede leven leiden, maar: “Het beste van Londen is Parijs,” aldus Diana.
Harper’s Bazaar
Ze gaan terug naar New York, waar het leven duurder blijkt – en dan wordt alles anders. Het is 1936 en Diana Vreeland is een avond uit met haar man. Ze dansen de nacht weg, zij gehuld in een witte kanten jurk met een bolero en een witte roos in haar gitzwarte haar.
De volgende ochtend wordt ze gebeld door Carmel Snow, hoofdredacteur van modetijdschrift Harper’s Bazaar en een vrouw met een neus voor talent. Ze heeft Diana gezien in en is onder de indruk van haar flamboyante verschijning.
Ze biedt haar een baan aan. Een baan? “Ik ben van mijn leven nog nooit in een kantoor geweest, ik kleed me nooit vóór de lunch aan,” reageert Diana. Maar ze kan de baan wel gebruiken, dus doet ze het uiteindelijk toch.
‘Why don’t you…?’
In augustus 1936 verschijnt in het tijdschrift de eerste aflevering van haar legendarische rubriek Why don’t you…? De fantasierijke tips die Diana geeft, hebben vaak weinig te maken met de realiteit waarin de meeste Amerikanen op dat moment leven.
Waarom vermaak je je oude hermelijnen jas niet tot een badjas? Haar excentriciteit valt op. Binnen een paar jaar promoveert de columnist tot moderedacteur.
Diana is tegelijkertijd filmregisseur, rekwisiteur, kleermaker en schoonheidsspecialist. Ze is creatief en veeleisend, en bemoeit zich overal mee: met de ontwerpers, de kleren, de fotografen, de modellen.
Jackie Kennedy
Halverwege de jaren vijftig betrekt ze samen met Reed een appartement op Park Avenue dat ze helemaal in haar lievelingskleur rood laat inrichten: “Ik wil dat deze plek op een tuin gaat lijken, maar dan een tuin in de hel.”
Inmiddels is ze een mode-orakel: een personage in de Hollywood-film Funny face (1957) wordt op haar gebaseerd. Ze adviseert Jackie Kennedy over wat ze aan moet trekken bij de inauguratie van haar man, John F. Kennedy als president van de Verenigde Staten.
Over naar Vogue
Als ze, na het ontslag van hoofdredacteur Carmel Snow bij Harper’s Bazaar, niet tot haar opvolger wordt benoemd, stapt Diana in 1963 over naar concurrent Vogue. Daar wordt ze wél hoofdredacteur.
Onder haar bewind worden modellen persoonlijkheden, en andersom stappen persoonlijkheden als Cher en Barbra Streisand in de rol van model. “Je hoeft niet knap te zijn om woest aantrekkelijk te zijn,” weet Diana. Je moet er gewoon wat van maken.
Verdriet en tegenslag
Er is ook verdriet: Reed blijkt alvleesklierkanker te hebben. “Natuurlijk spraken we daar niet over. Waarom zou je het over kanker hebben?” Diana houdt het graag positief, maar Reeds dood in 1966 komt hard aan.
Toch gaat het leven door. Ze houdt alles bij: ze danst in Studio 54 en ontwikkelt een crush op Jack Nicholson. In Vogue kan het haar niet extravagant genoeg. Complete modeteams worden naar verre oorden in Azië en Afrika gestuurd, waar ze wekenlang bivakkeren om een productie van zes pagina’s te maken.
Elke editie gaat ze ver over haar budget. In 1971 heeft haar uitgever daar genoeg van: Diana Vreeland wordt ontslagen.
Voor altijd jong
Nu heeft ze ook haar werk niet meer. “Wat moet ik? Dood?” Maar de redding is nabij: ze wordt gevraagd om special consultant te worden van het Costume Institute van het Metropolitan Museum of Art in New York.
Voor historische accuratesse hoef je niet bij Diana’s exposities te zijn: ze toont de geschiedenis zoals zij zich die voorstelt, met romantische overdrijving.
Het is ook haar idee om het dan al bestaande Met Gala in het museum zelf te houden en te koppelen aan het thema van de jaarlijkse tentoonstelling. Het wordt (en is nog steeds) het modefeest van het jaar.
Voor altijd jong
Op 22 augustus 1989 sterft Diana Vreeland in een ziekenhuis in New York aan een hartaanval. Haar haar wit, verklapt een ingewijde, maar haar teennagels nog altijd roodgelakt.
In een interview vertelde ze ooit hoe ze het einde van haar leven voor zich zag: “Ik hoorde iemand eens zeggen: ik zal jong sterven. Ik weet niet hoe oud ik dan zal zijn: misschien zeventig, misschien tachtig, misschien wel negentig? Maar ik zal jong zijn.”
Meer lezen
- De vrouw achter de iconische wikkeljurk: het leven van Diane Von Fürstenberg.
- Wetenschapper en pionier: het leven van Marie Curie.
- Schrijver, dichter, rolmodel: dit is het turbulente leven van Maya Angelou.
Fotografie Getty Images
