Anke verliet bijna haar man – tot ze ontdekte dat liefde ook zit in alles wat níét gezegd hoeft te worden

Na een lange tijd begon Anke (51, universitair docent) ineens te twijfelen aan haar huwelijk. Waarom praten zij en Jesse eigenlijk zo weinig met elkaar? Toen realiseerde ze zich dat liefde soms besloten ligt in het onuitgesprokene.

“Daar lag ik dan opeens, na 24 jaar samen, tobbend in bed en twijfelend op de bank, bang dat wat ik bijna de helft van mijn leven als ware liefde had beschouwd bij nader inzien een oppervlakkige verstandhouding was geweest.”

Romantische idealen over de liefde

“Het is moeilijk precies aan te wijzen waar het zaadje van mijn twijfel werd geplant. Vanaf welk moment en via welke route. Probeer zelf maar eens in kaart te brengen op hoeveel manieren we dagelijks beïnvloed worden in onze ideeën over liefde. De series die we kijken. De gesprekken met vriendinnen na de tennis. Het romantisch ideaal dat we via social media geïnjecteerd krijgen – zelfs LinkedIn blijft er niet van verschoond. Waar je ook bent en met wie je ook praat: liefde en relaties zijn onze favoriete onderwerpen, en iedereen heeft er een mening over.”

Een gebrek aan communicatie

“Dat ene etentje met die vriendin die zei: ‘Ik ben bij Jaap weg. Ik werd er gék van dat het nooit ergens over ging.’ De schok die daarna over tafel ging, want Esther en Jaap waren al zolang samen, hadden drie leuke kinderen, een mooi huis, ze gunden elkaar de wereld. Maar die avond, en na een paar glazen wijn, vertelde ze dat ze het benauwd had gekregen van het gebrek aan communicatie.

Toen zijn vader overleed, hadden ze daar nauwelijks over gesproken; was het leven door gestommeld alsof er niets gebeurd was. Als we hierover al niet kunnen praten, besefte die vriendin opeens, wat wordt er dan nog meer verzwegen?”

Práát met elkaar

“Vanaf die avond viel het me online opeens óók op. Tips over hoe je de liefde bewaart. De energie in je relatie houdt. Hoe je seksleven spannend blijft. Of die ene populaire serie weet je wel – over die koppels in therapie? Práát met elkaar, is steeds weer het credo. Ga met elkaar in gesprek. Deel je diepste gedachten. En dan keek ik naar mijn eigen leven en zag hoe Jesse en ik al 24 jaar zwijgzaam aan de dag begonnen – hoe we in stilte in onze kamerjas schoven, de trap afliepen, hoe hij zonder overleg twee cappuccino maakte en ik zonder een woord de radiator op 20,5 zette en de kranten alvast verdeelde over de tafel.

Twee decennia lang had ik het allemaal als vanzelfsprekende vertrouwdheid beschouwd, en als iets heel fijns bovendien, maar opeens zat ik daar aan die ontbijttafel tegenover die man die ik al zo lang kende en dacht ik: dit is he-le-maal niet goed. We zouden nu eigenlijk een gesprek moeten voeren.”

Groter groeiende boosheid

“Wat begon als een neutrale observatie – dat wij gewoon mensen waren die weinig tegen elkaar zeiden – werd bijna een obsessie. Als we boodschappen deden of naar onze kinderen in Amsterdam reden, raakte ik soms bij voorbaat geïrriteerd omdat ik wist dat het weer een stille tocht zou worden. Ik voorzag hoe hij turend door de voorruit een deuntje zou fluiten terwijl ik al mijn ervaringen van de afgelopen week door mijn handen liet gaan, die lastige collega, de grote bekentenis van een vriend, het feit dat ik van die ene kennis nog weleens een suggestief berichtje ontving.”

‘De laatste maanden lag ik bijna elk nacht wakker, klaar om bij Jesse weg te gaan’

“Ik zou het allemaal denken en er zou niets van geopenbaard worden. Want ik wist niet hoe ik de eerste stap moest zetten. En ik wist bovendien zeker dat Jesse er totaal niet mee uit de voeten zou kunnen. Praten? Dat deden wij niet. En dus hield ik het gewoon weer bij me, zoals ik dat alle jaren daarvoor ook had gedaan. Maar nu met een steeds groter groeiende boosheid.”

Sommige dingen hoeven níét gezegd te worden

“De laatste maanden lag ik bijna elke nacht wakker, klaar om bij Jesse weg te gaan. En op een van die nachten zat ik op de bank in onze donkere, vertrouwde woonkamer en overdacht daar alle tijd die ik met deze man had doorgebracht. Onze vrolijke kennismaking via het dispuut. De jaren waarin we hard werkten aan de universiteit en elkaar daarin steunden. Ik dacht aan de geboorte van onze kinderen, zijn ontroering en zijn liefdevolle vaderschap. Hoe hij nog nooit een bezoek aan mijn ouders had overgeslagen.

Ja, Jesse was zwijgzaam; een contemplatieve lezer, een bedachtzame bioloog – maar dat betekende niet dat er geen uitgesproken liefde tussen ons bestond. Integendeel. Die zat juist in alles wat níét gezegd hoefde te worden. In die twee cappuccino’s in de ochtend, bij wijze van spreken, en in dat gelummel met die kranten.”

Liefde is ook wat je niet met elkaar deelt

“Na een paar maanden onrust besefte ik opeens dat niet onze relatie, maar ík het onderwerp van gesprek moest zijn bij de therapeut. Ik had iets van hem gevraagd wat hij simpelweg niet kon geven, en ik had een verwachting op onze relatie geprojecteerd die vooral veel zegt over de tijdsgeest, en maar weinig over het verbond tussen hem en mij.

Sindsdien is er veel veranderd. Ik ben minder gaan werken, heb een studie opgepakt, ben selectiever geworden in de mensen met wie ik afspreek. En ik heb heel bewust opnieuw voor Jesse gekozen.

Hij heeft van mijn getwijfel trouwens nooit iets geweten. En dat hoeft ook niet, denk ik. Niet omdat het iets schaamtevols is, of iets stoms. Maar omdat de liefde soms juist besloten ligt in wat je níét met elkaar deelt.”

Wil je samen met je partner jullie relatie verbeteren? Dat kan met de online training Houd me vast van Psychologie Magazine in samenwerking met Flow.

Meer lezen

• Moet je perse vlinders voelen voor een gelukkige relatie? Marieke (58): ‘Ik leerde dat verliefdheid niet hetzelfde is als liefde’ 
• Twijfels in je relatie? Waarom onbereikbare liefde zo aantrekkelijk lijkt
• Evelijn leerde dat de liefde net zo snel kan verdwijnen als ie zich aandient

Fotografie Freestocks/Unsplash