Tatjana was bang voor verre reizen, maar wil nu toch emigreren – dit is waarom

Uit angst voor reizen bleef Tatjana Almuli vaak dichtbij huis. Tot ze vijf jaar geleden voor het eerst een verre reis maakte. En nu droomt ze van emigreren.

Eigenlijk denk ik best vaak aan emigreren. Vroeger was ik eenkennig en angstig; ik reisde vrijwel nooit. Bang voor vliegtuigen, bang voor overprikkeling, bang voor heimwee, bang voor plekken en mensen bij wie ik me misschien niet goed zou voelen.

Soms ging ik op vakantie met een geliefde of vriendin en daar genoot ik dan over het algemeen wel van, maar vaker bleef ik in het binnenland, ging ik naar m’n geliefde Vlieland of een ander Waddeneiland en vond ik het wel best.

Maar sinds ik vijf jaar geleden voor het eerst voor langere tijd op reis ging – acht uur vliegen, een plek ver van huis – en merkte dat ik me daar uitstekend wist te redden, zelfs grotendeels helemaal alleen, is er iets aangewakkerd. Ik voelde me zó vrij en open; het bruiste vanbinnen.

Waarom emigreren?

Sindsdien is het bijna een sport geworden om me even overwegend gelukkig en levendig te voelen als toen, en dat lukt me aardig. Afgelopen jaar, in Athene en Istanbul, voelde ik opnieuw: ik zou hier best een tijd kunnen wonen.

Misschien heeft dat verlangen te maken met alle grote levensstappen die mijn vrienden zetten, stappen waarover ik zelf nog steeds twijfel. Is een koophuis en een kind wel iets voor mij? En ligt het binnen mijn mogelijkheden: kan ik wel moeder en huiseigenaar zijn? Heb ik genoeg tijd, geld, geduld, verantwoordelijkheid?

Ik ken genoeg mensen die na de eerste high-on-life-maanden zichzelf ook dáár weer tegenkwamen

Of komt het door mijn winterdepressie, die elk jaar opnieuw, in meerdere of mindere mate, een soort sluier over die vijf maanden heen trekt?

Het kan natuurlijk ook mijn karakter zijn – dat ik om de zoveel tijd een zweem onrust voel, een frisse wind nodig heb, snak naar nieuwe impulsen, andere grond onder mijn voeten. Dat ik verlang naar chaos, naar ontwikkeling, naar iets totaal nieuws waar ik mijn aandacht en energie op kan richten.

LEES OOK: Overprikkeld door onderprikkeling? Het kan, zegt neuropsycholoog Erik Scherder (+ zo zit het)

Een nieuw leven, ver van huis

Al sinds mijn puberteit ben ik verslingerd aan verhalen zoals Elizabeth Gilberts Eat, pray, love. Vrouw loopt vast in haar leven, verbrandt al haar schepen en laat alle sores achter zich om het leven ver van huis opnieuw uit te vinden.

Dat beeld is natuurlijk te romantisch, te simpel ook. Ik ken genoeg mensen die besloten te emigreren en na de eerste high-on-life-maanden zichzelf ook dáár weer tegenkwamen: oude patronen, eenzaamheid, twijfel.

Ga dagdromen

Er zijn, besef ik, ook mildere varianten. Ik kan mijn wereld ook een beetje overhoop halen. Verhuizen binnen eigen land of stad, een opleiding of bijspijkercursus doen, wel of niet voor het ouderschap gaan, een nieuwe hobby proberen, een hond of nog een kat nemen.

Maar hoe dan ook lijkt het me waardevol om ooit voor langere tijd op een andere plek te wonen. Zie het als een soort exposuretherapie: omgaan met een compleet nieuw leven dat je aangaat en opbouwt.

Tot het zover is, zeg ik tegen mezelf: ga fantaseren en je gedachten en toekomstperspectief zo speels en open mogelijk houden. Ga dagdromen.

Meer lezen

• In Athene voelt Tatjana zich een vrijer mens: ‘Hier voel ik me niet bekeken, alsof er minder oordeel op de loer ligt’.
• Het roer omgooien of zeggen wat je denkt: 5x tips om te leven met meer lef.
• Wel of geen kinderwens? Tatjana Almuli twijfelt of ze kinderen wil (+ zo gaat ze daarmee om).

Fotografie Danique van Kesteren