Feelgoodtip: documentaire ‘Agatha’s almanac’, een ode aan het leven met de seizoenen

Ideaal voor het weekend: deze feelgood-documentaire (zonder constante prikkels) biedt een fascinerend kijkje in het leven van de 91-jarige Agatha Bock.

Regen die tegen het raam tikt. Wind die door de bomen ruist. Voetstappen over knisperende bladeren. Het zijn de geluiden en beelden die het dagelijks leven van Agatha Bock kleuren.

Terwijl het nieuws zich opstapelt, je inbox volloopt en je telefoon voortdurend om aandacht vraagt, voelt deze documentairefilm als een verademing. In Agatha’s almanac, gefilmd door haar nichtje Amalie Atkins, gebeurt ogenschijnlijk weinig.

Dat betekent geen snelle montages, geen cliffhangers en geen constante stroom aan prikkels. In plaats daarvan kijk je tien seconden naar een bloem die wordt geplukt. Naar een hand die bietjes uit de grond trekt. Naar een emmer die zich vult met water. Maar bovenal kijk je naar een vrouw van 91 die leeft volgens het ritme van de natuur. En dat is verrassend kalmerend.

Opgroeien tussen het groen

Agatha groeide op op een boerderij in de Canadese prairie. Als kind hielp ze mee op het land, waar honderden potten met ingemaakte groenten en fruit nodig waren om de winter door te komen. School werd soms overgeslagen omdat er geoogst moest worden. Daar leerde ze haar eigen boontjes doppen. Meer dan zeventig jaar later leeft die kennis nog altijd voort.

‘In mijn leven heb ik nooit veel gehad, maar altijd genoeg om van te leven’

Rond haar huis groeien tomaten, bonen, watermeloenenen en nog tientallen andere gewassen. Ze weet precies wanneer een watermeloen rijp is, hoe je aardbeien langer vers houdt en hoe je ongedierte buiten de grond houdt. Al kijkend leer je ongemerkt van alles over tuinieren, eten bewaren, koken en leven met de seizoenen.

Maar misschien nog wel interessanter dan haar moestuin is Agatha zelf. Ze verschijnt in kleurrijke jurken, bloemenprints, stippen en strepen. Tijdens het tuinieren draagt ze rokken en felgekleurde gympen. Soms zelfs twee verschillende schoenen. Waarom ook niet? Als ze maar lekker zitten, vindt ze zelf.

Queen of duct tape

Diezelfde praktische houding zie je terug in de manier waarop ze leeft. Tien jaar lang woonde ze zonder stromend water. In een memorabele scène wast ze haar coupe buiten tussen al het groen. Een teil met schoon water en een teil om uit te spoelen.

Voorovergebogen doopt ze haar grijze lokken in het water. Even later zet ze een spiegel tegen een boom om de haren bij te knippen. “Sometimes it curls, sometimes it doesn’t”, en zo zijn we als kijker weer een onbedoelde filosofische uitspraak rijker. 

In de film vertelt ze trots over haar bijnaam ‘queen of duct tape’. En dat blijkt niet voor de grap, maar een levenshouding. Alles wat kapot is, wordt door Agatha niet weggegooid maar gemaakt. Een emmer met een scheur, de kieren van een raamkozijn en een stuk gereedschap. Ergens duikt altijd wel een stukje tape op.

Verbinding opzoeken

Toch gaat deze documentaire niet alleen over de natuur en zelfvoorzienend leven. Het gaat ook over verbinding. Verbinding met de natuur weliswaar, maar Agatha vertelt ook over haar familie en ouder worden.

Ze ontdekte al vroeg dat eenzaamheid niet vanzelf verdwijnt. Als je contact wilt, moet je het zelf opzoeken, zegt ze. Zelf lijkt ze dat advies ook te volgen. We horen diverse telefoongesprekken met haar nichtje. Voor de feestdagen maakt ze haar specialiteit pierogi’s. Soms zijn het er wel tachtig. Zo veel dat er weken later nog steeds restjes op tafel komen wanneer er bezoek langskomt.

Bewondering voor een eenvoudig leven

En dan zijn er nog haar verhalen over de liefde. Met droge humor vertelt ze over de mannen die haar het hof maakten. Over de buurman die zijn meterslange heg snoeide om haar beter te kunnen zien. Over een andere aanbidder die liever ging ontbijten dan uiteten omdat dat scheelde in de kosten.

Haar conclusie is simpel: “In mijn leven heb ik nooit veel gehad, maar altijd genoeg om van te leven.” Daarna volgt haar levensadvies: trouw nooit met iemand die op een etentje probeert te besparen. Genoteerd, Agatha. Genoteerd.

Agatha’s almanac is zo bijzonder omdat het een authentiek portret is dat resulteert in bewondering van een eenvoudig leven. De film leert je van alles, maar op een ontspannende manier. Over tuinieren. Over eenvoud. Over aandacht. Maar vooral over tevredenheid. En dat blijkt misschien wel precies te zijn wat we soms nodig hebben.

Dit is een ingekorte versie van een artikel dat geschreven is door Happinez. Meer lezen? Ga naar Happinez om niets te missen.

Meer lezen

• Met de seizoenen leven is beter voor je (en zo doe je het).
• Slow tv: dit is het en waarom we het zo fijn vinden om te kijken (+ kijktips).
• Kijktip: het geheim van een lang en leuk leven.

Illustratie XuanLocXuan