Elke ochtend een kwartier tekenen: hoe het voor Maaike uitgroeide tot een dierbaar ritueel

Iets ongewoons doen, kan verrassend goed uitpakken. Sterker nog: je had het nooit willen missen. Zo tekende Flow’s Maaike Beekers een jaar lang met haar stiften aan de ontbijttafel. En dat leverde haar meer op dan alleen een stapel tekeningen.

Op de eerste dag van het jaar had ik het me voorgenomen: ik zou 365 dagen gaan tekenen. Niet omdat ik nou zo’n geweldige tekenaar was, maar gewoon omdat ik het leuk vond en toch nooit deed. Het leek me goed om aan mijn jongens – zelf inmiddels twee bomen van kerels – te laten zien dat het kon: én volwassen zijn én spelen. Om eens niet te kiezen voor een scherm, maar voor een vel papier. Voortaan zou ik bij het opstaan mijn tekenspullen pakken, in plaats van mijn telefoon. 

Gewoon beginnen met tekenen

Nu leert de ervaring dat voornemens meestal de eerste week al sneuvelen. Te optimistisch, te weinig tijd, het dagelijkse leven wandelt er met olifantenpoten doorheen. Maar ik was vastbesloten, gaf stiften en tekenboek een vaste plek op de keukentafel en ging elke ochtend braaf aan de slag. In het begin was het even zoeken. Daar zat ik dan helemaal ready te wezen, maar wat ik ging ik nou eigenlijk tekenen?

Eerst maar eens beginnen met tekenen wat ik om me heen zag. Onze woonkamer, met wobbly meubels die wel door de lucht leken te zweven. Perspectieftekenen is nooit mijn sterkste punt geweest. De tuin kwam er op papier ook een beetje bekaaid vanaf. Maar die feestelijk gedekte tafel was dan weer wel echt feestelijk, in dat opzicht kon je me prima onder de realisten scharen. 

Elke dag een kwartier tekentijd

Over realistisch gesproken: de vakantie was voorbij, er moest weer gewerkt worden. Ontbijten, douchen, brood smeren. Ik besloot elke dag een kwartier tekentijd in te plannen – wilde ik dit volhouden dan moest het wel haalbaar zijn. Voortaan zat ik dus aan de ontbijttafel te krabbelen, terwijl mijn jongste zoon een boek open had liggen. Ik leek wel een ex-roker die sigaretten in de ban deed: ik geen telefoon, dan hij ook niet. Gek genoeg leek hij het wel best te vinden, hij had altijd van fantasyverhalen gehouden. 

LEES OOK: Minder denken, meer creëren: 7 onmisbare inzichten van creatieven

Tekeningen als dagboek

Daar zaten we, gebroederlijk naast elkaar, verdiept in papier. Mijn tekeningen werden allengs kleiner, compacter, minder ambitieus. Ik tekende mandarijnen in een net, een pak gestampte muisjes, mijn lievelingskopje – met koffie en al. Langzaam maar zeker ontpopte mijn tekenboek zich tot een dagboek.

Mijn tekeningen hoefden niet mooi te zijn, het ging om het plezier, om het vertragen

Twee gebloemde gymschoentjes, parmantig op de deurmat: oké, de vriendin van oudste is dus blijven logeren. De roman Matrix van Lauren Groff, die ik had verslonden afgelopen week. Een fles wijn die goed had gesmaakt en de bonbons die mijn ouders voor ons mee hadden genomen. De dingen, kortom, die ik leuk vond in het leven. 

Kritisch op tekeningen

Ik maakte uitstapjes, begon collages te maken, ook een vorm van iets afbeelden. Plus uiterst geschikt om broddelwerk te verdoezelen. Mijn tekeningen hoefden niet mooi te zijn, zei ik tegen mezelf, het ging om het plezier, om het vertragen. Maar intussen was zo’n mislukking toch een doorn in het oog, elke keer wanneer ik erlangs bladerde. Dus knipte ik, puzzelde ik en plakte ik totdat het voldeed als cover-up, want anders raakte ik van de regen in de drup.

LEES OOK: Column van Aaf – creatief bezig zijn zonder perfectionisme: ‘No masterpiecing for me’

Van schaamte naar gewenning

Er kwam meer variatie: van mijn buurvrouw kreeg ik een aquarelset met tere kleuren en een glittertje, die ik meteen uitprobeerde. Daarmee iets afbeelden voelde zachter, minder schreeuwerig dan met stiften. Die wilde perzik was best mooi geworden, hoewel ook wel een beetje tuttig. Niet per se waar ik heen wilde. Ik bedoel maar te zeggen: het was een proces.

Was ik eerst nog wat beschaamd over mijn werkjes en borg ik ze steeds wat schichtig op in een kastje, later wende het dat ernaar gekeken werd. Goedkeurend gehum of complimenten wuifde ik weg. Daar gaat het niet om, mompelde ik, zelf vond ik tekening nummer 115 maar zozo. 

Meer bezig met de omgeving

Fijn vond ik het ritueel wel, en het voelde als een overwinning dat ik deed wat ik mezelf had beloofd. Het werd steeds makkelijker, dat ook. Als ik buiten iets moois zag, prentte ik het in mijn hoofd, vast van plan om het later te tekenen. Zo zag ik in een meer verderop eens een babyfuut, gestreept als een zebra, bij zijn moeder op de rug. En die rietkraag langs het water, met de zon erop, die leek wel van goud. Dat is een mooie bijvangst van tekenen: je gaat er beter van kijken. 

Tekenen op vakantie

Ook, of nee, júíst op vakantie werd er getekend – ik had er een speciaal reistekenboek voor aangeschaft. Op de ene pagina een bootje, op de ander een minizee. En op weer een ander een kleine zoon, die in werkelijkheid helaas al zo groot was dat hij bijna op een brommer zat. Later in het jaar, als vrienden verdriet doormaakten, stuurde ik soms een tekening van een Maria in een mintgroene jurk, of een brandend kaarsje.

Een dierbaar ritueel

En toen een goede vriendin langer troost kon gebruiken, appte ik haar dagelijks een tekening. Een klavertje, een bloem, een engel om haar te beschermen. Zo viel ik haar niet lastig nu ze haar handen vol had, maar kon ik wel elke dag zeggen: ik denk aan je. Al was het nog knap lastig om te bepalen wanneer ik daar dan weer mee op zou houden. Misschien had zij er allang genoeg van en nog steeds was niet elke tekening die ik stuurde goed gelukt.

Tot het einde van het jaar, kondigde ik aan – het ging gelukkig weer veel beter aan de andere kant van de lijn. Op 31 december stuurde ik de laatste, een hemel vol vuurwerk. Ergens in januari plingde een bericht binnen: ik mis je tekeningen, ze waren me zo dierbaar afgelopen weken. Mijn hart maakte een sprongetje. Misschien waren niet al mijn tekeningen even mooi, maar ze hadden wel mooi iets betekend.

Meer lezen

• Portrettekenen voor beginners: wat je nodig hebt en hoe je start
• Nieuwe hobby-inspiratie: deze 10 (niet-doorsnee) DIY’s maak je met kralen + tips om het goed te doen
• Gewoontedieren opgelet: 8 micro-veranderingen om eens te proberen

Fotografie Maaike Beekers