Kun je van iemand houden die je amper kent? Babs Gons ontdekt dat liefde zich niets aantrekt van logica

Door Babs Gons

23 juni 2026

Hoe serieus moet je het nemen als iemand die je amper kent, tegen je zegt: ik hou van je? Babs Gons over de wonderlijke momenten waarop liefde sneller blijkt dan het verstand.

Na een literair festival in West-Afrika loop ik met een bevriende schrijver over een zandweg, vlak bij de kust. We komen langs een erf waar wat vrouwen aan het koken zijn. Ze stoppen met het roeren in grote potten als ze ons horen langskomen. We zeggen gedag en ze groeten vriendelijk terug. Even blijven we staan voor een praatje en beloven dat we terugkomen om de maaltijd te proeven die ze aan het voorbereiden zijn.

‘We love you forever!’

Als we weggaan roept een van de vrouwen ons breed lachend na: “I love you!” Meteen roepen we in koor terug: “We love you too.” Dan roept zij nog eens: “I love you forever!” Waarop wij reageren met: “We love you forever!”

De rest van de weg dansen we. We dansen over de rode aarde, we dansen langs de schapen en geiten die we tegenkomen. De overige dagen van ons verblijf zullen we het nog vaak roepen tegen iedereen die het maar wil horen: we love you forever!

Zomaar van iemand houden

Het doet me denken aan het moment dat ik ooit een vriendin te logeren kreeg. Mijn zoon was een jaar of zeven en direct door haar gecharmeerd. Tot mijn verbazing sprak hij vrijwel vloeiend Engels tegen haar, terwijl hij fris gewassen in zijn pyjama tegen haar aanhing op de bank.

‘Ik voel het toch!’ zei mijn zoon

Toen ik hem op een gegeven moment van haar af plukte en onder luid protest naar zijn slaapkamer droeg, riep hij verbolgen uit: “Maar ik hou van haar!” Tuurlijk niet, zei ik, doe niet zo gek, je kunt niet zomaar van iemand houden. Hij keek me boos aan en riep uit: “Dat kan wel, ik voel het toch!” Daar had ik even niets op terug te zeggen. Wie was ik eigenlijk om te beweren dat je dat niet zo zou kunnen voelen.

Op het eerste gezicht houden van

Koud terug uit de warmte van West-Afrika ga ik bij thuiskomst naar de uitvaart van een oudtante. De dag voordat ik op reis ging had ik haar nog even gezien, ze was toen al erg ziek. Haar man, zelf te verdrietig om te spreken, laat zijn lofrede voorlezen door de begrafenisondernemer. Het begint met het moment waarop hij haar voor het eerst zag.

Als jonge soldaat liep hij op een vrijdagmiddag vlak voor het verlof terug naar de kazerne en zag haar in een kantoortje zitten typen. Hij aarzelde geen moment, vroeg wat ze van plan was na werk. Ze liet hem weten dat ze op bezoek ging bij haar broer. Hij vroeg of hij mee mocht, kleedde zich om en ze hielden de volgende 76 jaren van elkaar.

Als ik even later in de koffiekamer vlak naast hem zit, wil ik hem vragen of hij op eerste gezicht van haar hield. Maar het verdriet in zijn ogen geeft me het antwoord al. Misschien niet met dezelfde woorden maar ergens zal hij gedacht hebben toen hij haar zag: I love you forever. Op de weg terug naar huis klinkt Jim Morrison door de radio: Hello, I love you, won’t you tell me your name.