Zo vermaakt Marry kleding tot waardevolle herinneringsitems
Wat doe je met kleding van een overleden dierbare? Marry Jansen-Kin (59) vermaakt kleding van dierbaren naar herinneringsitems, zodat je dagelijks een herinnering aan iemand mee kunt dragen. Zo doet ze dat.
Wat ben je aan het doen?
“Ik maak herinneringsitems van dierbare kledingstukken, die bijvoorbeeld waren van iemand die is overleden, of die op een andere manier van waarde zijn.
Voor nabestaanden is het een dilemma wat je met iemands kleding doet: weggeven, bewaren? Daarom blijft die vaak in de kast hangen.
Ik maak er iets van waardoor je dagelijks een herinnering aan iemand bij je kunt hebben: een deken die je om je heen kunt slaan bijvoorbeeld, of een etuitje dat altijd in je tas past.
Van de bloemetjesjurken van iemands oma heb ik eens een vlaggenlijn gemaakt. En voor een jongen die achttien werd, maakte ik een vlaggenlijn van zijn oude T-shirts met prints van Disney-figuren, Cars en SpongeBob erop.”
Hoe ga je te werk?
“Aan kleren zijn veel herinneringen verbonden – je weet nog precies wat je droeg bij je diploma-uitreiking of dat belangrijke feest, of welk jasje je baby aanhad. De gesprekken erover zijn daarom vaak heel persoonlijk.
‘Nadat ik dierbare familie verloor, dacht ik: hoe nu verder? Zo kwam ik terug bij het naaien’
Elk project is een ontdekkingstocht. Ik kijk secuur naar de stoffen, stuit soms op een kleurige voering, zie een maatlabel of merkje met een spreuk, kleine details, een rafeltje, borduursel, en dan maak ik een plan.
Voordat ik alles in elkaar zet, overleg ik altijd even. Mensen zijn vaak blij verrast door wat er tevoorschijn komt.”
Hoe ontstond jouw liefde voor naaien?
“Mijn moeder groeide op in een textielwinkel en was altijd met stoffen bezig. Ik leerde op de middelbare school kleding naaien en wilde lerares textiele werkvormen worden.
Maar na een open dag van die opleiding bedacht ik me – het leek me te abstract en kunstzinnig. Ik ging heao doen; dan kon ik alle kanten op.
Spijt heb ik nooit gehad. Ik heb altijd creatief werk gehad, bezoek veel musea, absorbeer alle visuele inspiratie om me heen. Maar nadat ik dierbare familie verloor, dacht ik: hoe nu verder? Zo kwam ik toch terug bij het naaien.”
Je geeft ook naailes. Hoe is dat?
“Het is fijn om mensen te stimuleren creatief te denken. Vaak beginnen we met een oud kledingstuk vermaken. Iemand kwam bijvoorbeeld met een broek die al twintig jaar in haar kast lag.
Ze droeg hem nooit meer, maar omdat het zo’n bijzonder item was – met allemaal borduursels en stiksels erop – kon ze ’m niet wegdoen. Dat werd een tas waar ze heel blij van werd.
Naaien maakt mensen rustig omdat het geconcentreerd werk is. Dat herken ik: ik kan helemaal in een project verdwijnen. Mijn lessen brengen mensen iets moois, en mijzelf ook – ik doe nu wat ik altijd al het liefst deed.”
Wil je een naailes volgen bij Marry? Dat kan via Studio-maat.nl.
Meer lezen
- Hoe ‘Moestuinman’ Simon leerde vertragen door te tuinieren – en nu lesgeeft over de natuur.
- Carrièreswitch? Pauline verruilde het communicatievak voor textiel ontwerpen.
- Wat is jouw offline vluchtheuvel? 10 ideeën voor een nieuwe creatieve hobby.
Fotografie Nienke Meek
