Octavie Wolters vindt rust in het maken van linosnedes: ‘Je kadert, ordent en gutst het teveel weg’
Octavie Wolters (48) wilde altijd al schrijven, totdat ze zichzelf in haar zware romans verloor. Zo hielp het maken van linosnedes haar uit de put.
Wat ben je aan het doen?
“Eind vorig jaar kwam mijn nieuwe prentenboek met linosnedes uit, Jij bent mijn begin, over de jonge Haassie die op zoek gaat naar de lente. Lino snijden is zo’n veelzijdige techniek dat ik er steeds weer nieuwe dingen in ontdek.
Een linosnede maken voelt als opruimen: je kadert, ordent en het teveel guts je weg. Zo schep je orde in de chaos. In mijn hoofd is altijd veel lawaai, maar lino snijden geeft rust en het gutsen brengt me in een kadans.”
LEES OOK: Langzaam leven: zo vind je meer rust (en ontdek je wat echt belangrijk is)
Hoe werk jij aan een boek?
“Alles begint met beelden, soms iets concreets, soms alleen lijnen, vormen, krommingen. Daaruit maak ik zo’n acht vrije werken. Die spreid ik uit in mijn werkplaats om erachter te komen wat ze verbindt, welk verhaal er uit die lino’s naar boven komt.
Vervolgens begin ik met schrijven en weet ik welke prenten nog missen. Vanaf dat punt werken tekst en beeld samen, scherp ik het verhaal aan en puzzel ik langzaam alle losse lijntjes bij elkaar tot een boek.”
Hoe ontstond deze werkwijze?
“Ik ben Neerlandicus en wilde altijd al schrijver worden. Mijn eerste boek, Voorland, was een vrij zware roman. Meteen erna begon ik aan een tweede roman. Maar het schrijven lukte niet meer; ik kreeg een depressie die twee jaar aanhield. Op creatief vlak viel alles stil, ik was angstig, mezelf kwijt.
Om mezelf weer zichtbaar te maken, ging ik tekenen. Eerst lugubere tekeningen met oostindische inkt, en langzaamaan ook weer mooie dingen. Zo kwam ook het lino snijden in beeld. Ik moet het beide doen, merkte ik, het donkere schrijven dat me naar beneden drukt en het beeldende werk dat juist lichtheid biedt en me optilt.”
Waar gaat jouw werk over?
“Over de schoonheid van de natuur. Maar ten diepste gaat het over contact maken. Iedereen zoekt herkenning, van hun angsten, verdriet of pijn. Die universele emoties wil ik in mezelf onderzoeken, verbeelden en verwoorden.
Ik leef vrij teruggetrokken, maar kunst is mijn manier om verbinding te maken en de verbinding van alle mensen wereldwijd invoelbaar te maken. Hoe eerlijker je in je emoties bent, hoe meer eerlijkheid je ook terugkrijgt. Als mensen geraakt zijn door mijn werk en dat aan me durven tonen, wat regelmatig gebeurt, kan ik daar echt van volschieten.”
LEES OOK: Nature journaling: zo kom je in verbinding met de natuur
Wat vind je in de natuur?
“Naast schoonheid vind ik er een gevoel van nederigheid, omdat ik onderdeel ben van die grote natuur die altijd doorgaat. Wat er ook met me gebeurt, het wordt altijd weer lente, herfst. Dat vind ik troostend en inspirerend.
We zijn allemaal maar een poppetje in de tijd, en wat je doet, doet er niet zo veel toe; het gaat niet om het resultaat. Alles is goed, zolang je het maar doet vanuit een diepe emotie. Als het je lukt om vanuit dat idee te werken, geeft dat enorm veel ruimte en vrijheid. Dan kun je alles maken wat je wilt.”
Meer lezen
- Autodidact, keramist en illustrator Ulrike Lea Moormann: ‘Creativiteit is een constante factor in mijn leven’.
- Wat een burn-out lijkt, is soms een depressie.
- Waarom is iets maken soms zo moeilijk? Zo doorbreek je ‘creatieve weerstand’.
Fotografie Mijntje Wisman
