Romy Schneider: een mysterieus einde na een turbulent leven
Ze speelt van jongs af aan rollen met inhoud, maar het Sissi -imago blijft nogal plakken. Maar Romy Schneider zet door, hopend op de credits die ze verdient.
Rosemarie Albach wordt op 23 september 1938 geboren in Wenen. Haar ouders, Magda Schneider en Wolf Albach-Retty zijn druk met hun carrière. Romy – zoals ze al gauw wordt genoemd – en haar jongere broertje worden grotendeels door hun grootouders van moederskant opgevoed.
Als ze op haar vijftiende van kostschool komt, regelt Magda een rol in een film waarin zij zelf ook speelt en daarna volgen de films elkaar snel op – Romy blijkt een natuurtalent dat haar tegenspelers regelmatig overvleugelt. Maar ze is geen acteur geworden om alleen zoetsappige Sissi-rollen te spelen. Ze wil meer.
Sissi
Sissi, de negentiende-eeuwse prinses van Beieren die keizerin van Oostenrijk wordt; onderwerp van drie mierzoete Duitse films, gemaakt tussen 1955 en 1958. Het is de rol waarmee Romy Schneider internationaal doorbreekt en waarvan ze zich sindsdien uit alle macht probeert te bevrijden. Spoiler: dat zal niet lukken.
Eigenlijk heeft ze na de eerste Sissi-film, gedraaid op haar zestiende, al genoeg van het personage. Maar het succes is zo overweldigend dat er wel een vervolg móét komen. Haar moeder Magda Schneider, die in de film ook Sissi’s moeder speelt, oefent druk op haar uit.
Alain Delon
In 1958 vliegt ze naar Parijs voor opnames van de film Christine. Op het vliegveld wordt ze met een bos rozen opgewacht door de nog onbekende jonge acteur Alain Delon, haar aanstaande tegenspeler.
Het is geen liefde op het eerste gezicht. Zij vindt hem “te knap, te jong, te gekapt”, hij vindt haar verwend en burgerlijk. Zij spreekt geen Frans, hij geen Duits. Maar na een paar weken zijn ze verliefd.
De hartverscheurende brief
Romy en Alain gaan samenwonen in Parijs. Romy leert Frans, ze laat zich kleden door Chanel, maar veel werk levert dat vooralsnog niet op. Terwijl Alains carrière crescendo gaat. Hij snelt van filmset naar filmset (en beleeft daar de nodige romances); Romy Schneider, de wereldster, zit thuis. Ze is gedeprimeerd en jaloers.
Als ze eind 1963 na een trip thuiskomt, treft ze hun huis leeg aan. Op tafel staat een bos rozen en ligt een briefje. Over wat daarin staat, verschillen de berichten, maar waar het op neerkomt is dat Alain met een andere vrouw naar Mexico is vertrokken en Romy het allerbeste wenst.
Berlijns huisvrouwenbestaan
Romy belandt in een diepe depressie. Ze gaat terug naar Duitsland, waar ze in 1965 bij de opening van een nieuw restaurant van Blatzheim in Berlijn theaterproducent Harry Meyen ontmoet.
“Ik hou van zijn ironie, zijn subtiele humor. Ik hou van zijn intelligentie, zijn charme, zijn superioriteit,” jubelt Romy. In de zomer van 1966 trouwen ze, in december 1966 wordt hun zoon David geboren.
Een paar jaar houdt Romy zich aan haar voornemen om minder te werken. Aanvankelijk geniet ze van haar Berlijnse huisvrouwenbestaan. Maar na een paar jaar begint het toch te kriebelen. “Geen vrouw is in mijn ogen oprecht als ze zegt dat haar grootste geluk alleen in het moederschap ligt.”
Naar Parijs
Het werken doet Romy goed. Na La piscine komt haar Franse carrière eindelijk echt op gang. Ze werkt hard: ze draait soms drie films per jaar, zonder vakanties tussendoor. “Zonder films kan ik niet leven.”
Er ontstaat iets als een typisch Romy Schneider-personage: een moderne, onafhankelijke, maar gevoelige en kwetsbare vrouw.
Het huwelijk met Harry Meyen houdt geen stand. Ze gaan in 1973 uit elkaar. Romy gaat met David in Parijs wonen, maakt films, heeft affaires. In 1975 vindt ze weer een vaste partner: haar elf jaar jongere privésecretaris Daniel Biasini. Ze trouwen op 18 december 1975 in Berlijn. Na een miskraam als gevolg van een auto-ongeluk wordt op 21 juli 1977 hun dochter Sarah geboren.
Drank en pillen
Naast het werk wordt het leven donkerder. Davids vader, Romy’s ex, maakt geplaagd door depressies en alcoholisme in april 1979 een einde aan zijn leven. Het grijpt haar zeer aan. In 1981 scheidt ze van Biasini.
De inmiddels veertienjarige David verwijt zijn moeder de scheiding en vindt ook dat er te snel een nieuwe man in Romy’s leven opduikt, productieleider Laurent Pétin. Tijdens het schooljaar woont David al meestal bij de ouders van Biasini, die hij als zijn grootouders ziet, nu trekt hij helemaal bij hen in.
Romy drinkt te veel, gooit pillen achterover. Om tot rust te komen, besluit ze zich te laten opnemen in een kuuroord in Quiberon, in het zuiden van Bretagne.
Over de tuinmuur
Met zoon David wordt het daarna, terug in Parijs, voorzichtig bijgelegd. Maar dan gaat het mis. Op 5 juli 1981 komt hij ’s middags thuis bij zijn grootouders Biasini. Het hek is gesloten, hij klimt zoals hij dat wel vaker heeft gedaan over de tuinmuur, glijdt uit en wordt door de ijzeren punten van het hek doorboord. Hij overleeft het niet.
“Ik heb de vader begraven, ik heb de zoon begraven. Ik heb hen beiden nooit verlaten. En zij mij ook niet,” schrijft de wanhopige Romy in haar dagboek.
Samen met Pétin koopt ze een huis buiten Parijs. “Hier wil ik voorgoed wonen. Hier wil ik voor mijn dochter zorgen, jam maken, wandelen onder de bomen, eindelijk echt leven. Ik wil hier oud worden,” schrijft ze in maart 1982 aan haar moeder.
Mysterieus einde
Het komt helaas niet zover. Voordat de verbouwing van het huis is afgerond, sterft Romy Schneider op 29 mei 1982, ’s nachts aan haar bureautje, na een avond uit.
Zelfmoord, wordt gefluisterd; een natuurlijke dood na een hartstilstand (wellicht veroorzaakt door te veel drank en pijnstillers), zeggen artsen.
“Wat is in hemelsnaam natuurlijk aan de dood van een prachtige jonge vrouw van 43?” reageert haar moeder. Ze wordt begaven in Boissy-sans-Avoir, het dorpje waar ze zou gaan wonen en waar ze al een graf voor David had gekocht.
Meer lezen
- Stilstaan bij je verlies: het kan bij deze rouwretraite.
- Tegenstrijdig tot in haar porieën: het bewogen leven van filosoof en activist Simone Weil.
- Ilse ging in therapie voor liefdesverdriet: ‘We creëerden razendsnel een gedeelde wereld’.
Fotografie Getty Images
