Gevoel van eenzaamheid in je relatie? Zo ging Ilke ermee om
Na het verlies van haar vader belandde Ilke (32) in een intense rouwperiode. Maar de steun die ze zocht bij haar partner bleef uit. Dit leerde ze van de eenzaamheid in haar relatie.
“Tot 2019 beschouwde ik mezelf als een zondagskind. Mijn ouders vormden een solide en gelukkig getrouwde basis onder ons gezin. En ik had het fijn met David, die ik al kende vanaf de basisschool, met wie ik op mijn achttiende was samengekomen en tot ieders verbazing ook samen was gebléven.
Ik was gewoon heel gelukkig ja, in die lente van 2019. Ik weet nog dat ik op het punt stond om mijn coschappen in te duiken, en dat ik me ondertussen ook verheugde op het gezin dat David en ik wilden stichten.
Een huis in Bloemendaal, op zondag samen naar het strand, zo zag ik het voor me. Alles veranderde toen op een ochtend in april de telefoon ging en mijn vader zei: ‘Ik, ik ga je iets vertellen waar je van gaat schrikken. Ik ben ziek en ik word niet meer beter.’”
Eenzaamheid in de relatie
“Slechts negen weken hadden er tussen de aankondiging van zijn ziekte en zijn dood gezeten. Na de initiële shock – en na alle drukte rondom het afscheid – zakte ik langzaam maar zeker in een poel van pijn en eenzaamheid die ik niet kende, en waarin ik verdronk.
Mijn moeder had haar handen vol aan haar eigen verdriet. Mijn broers doken vooral hard in hun studies en hun studentenverenigingen. En dus kwam de impact van mijn depressie vooral op de schouders van David terecht, die daar eerst niet goed mee om kon gaan – en het op een zeker moment ook niet meer wilde.
Ik raakte steeds meer in mezelf gekeerd. Had minder zin om eropuit te gaan samen, met vrienden te gaan eten, of op vakantie te gaan die zomer. En zo werd onze wereld steeds donkerder en kleiner, tot David na ongeveer een jaar van zwaarte onze relatie verbrak, met een gezicht dat tegelijk verdrietig en opgelucht stond.”
Volop single
“Gek genoeg voelde ik in eerste instantie vooral bevrijding. In de eerste vrijgezelle maanden bloeide ik op. Ik maakte een profiel aan op een app, datete met meerdere mensen tegelijk, ging veel uit en dook om de haverklap met iemand anders in bed.
En ja – met terugwerkende kracht zie ik ook wel wat ik aan het doen was, maar op dat moment voelde het oprecht: ervoer ik een grote behoefte om me weer aan het leven te laven. Om me open te stellen voor een nieuwere, ongecompliceerdere vorm van liefde.”
Bohemien liefde
“Want zo verkocht ik het die komende jaren. Aan mezelf, aan mijn moeder, aan mijn broers en aan mijn vriendinnen. Ik vond dat ik mezelf had toegewijd aan een moderne vorm van liefde. Avontuurlijker.
Ik onderhield met wel zes mannen tegelijk contact. Sommigen zochten spanning. Anderen stonden wel open voor fijn contact en inhoudelijke gesprekken. Zolang ik het maar niet te vaak terug verlangde.
En ik deed er volop aan mee, hield mezelf voor dat dit inderdaad ook liefde kon zijn: bohemien, onafhankelijk, zonder dat je verder iets van elkaar verwachtte.”
Manische euforie
“Op papier leek mijn leven bruisend. Er was altijd wel iemand om mee te eten, te drinken of de nacht door te brengen. Maar in de stilte daarna, op de ochtenden dat ik alleen wakker werd, werden de katers steeds groter.
Na een jaar van bijna manische euforie, te midden van al die afspraken en die seks, drongen langzaam maar zeker de depressieve klachten en de rouw zich weer op, maar nu zonder de aanwezigheid van David.
Een enorme klap was het, ik kon een paar weken lang alleen maar huilen. Niet eens omdat ik David miste, maar omdat ik mezelf blijkbaar zo voor de gek had gehouden. Bij David was zijn vertrek de oorzaak van mijn eenzaamheid. Bij al die andere mannen daarna was het juist het samenzijn dat me in-en-in alleen had doen voelen.”
Meer lezen
- Voelde je je eenzaam in vorige relaties? Zo maak je ruimte voor een liefde die beter bij je past.
- Twijfel aan je relatie? Zo leerde Merel kiezen voor zichzelf.
- Hoe vind en behoud je een liefde die écht past? Een relatietherapeut legt uit (+ tips).
Illustratie Lotte Dirks
