Bente probeerde een ‘Lang leve de liefde’-date van 24 uur: ‘Hollend naar de drogist om diarreeremmers te scoren’

Een eerste date kun je nog redelijk makkelijk uitzitten. Een kop koffie, een drankje, een paar ongemakkelijke stiltes en voor je het weet zit je weer op de fiets naar huis. Maar wat als je niet naar huis kunt? Bente ging 24 uur op date, à la Lang leve de liefde. Dit gebeurde er (niet).

Al jaren ben ik zoet met het programma Lang leve de liefde. En altijd popt de vraag op: zou ik zelf ooit meedoen? Ja, best een leuk concept, maar dan wel zonder camera’s graag. Herkenbaar? 

Nu had ik mijn date in kwestie weliswaar al een aantal keer ontmoet – ik speel dus een beetje vals – maar die typische spanning van hoe het is om écht een tijdje met elkaar opgescheept te zitten, was er nog steeds. Niet een uurtje een wijntje drinken en daarna weer naar huis, maar samen eten, slapen, wakker worden en vervolgens nóg een dag met elkaar doorbrengen. 

En juist dat vond ik zo interessant aan het idee: je leert iemand pas echt kennen als je wat langer met elkaar optrekt. Hoe gedraagt iemand zich naar de bediening? Hoe drinkt iemand zijn koffie? Hoeveel tandpasta doe je op je tandenborstel? Een bups of slechts een millimeter? Spoiler: het blijkt een bups. 

Zenuwachtig voor alles

Via een datingapp leerden we elkaar kennen. Spannend, ja. Uniek, nee. Onze ontmoetingen waren op één hand te tellen. Genoeg voor nieuwsgierigheid, te weinig voor zekerheid. En dus was ik voor deze 24 uur best zenuwachtig.

De nervositeit sloeg ook meteen op mijn darmen. Vlak voordat hij zou arriveren, voelde ik ze rommelen. Jep, precies het scenario dat je niet wilt. Hollend naar de drogist om remmers te scoren. Te allen tijde wilde ik voorkomen dat ik tijdens deze 24 uur een aanzienlijk deel van de tijd op de pot zou doorbrengen.

Met die zenuwen in mijn buik en de woorden van matchmaker en liefdescoach Wendy van Voskuilen in mijn achterhoofd, ging ik op weg naar het noorden. Al eerder interviewde Flow haar over daten. Haar advies? “Het hoeft geen liefde op het eerste gezicht te zijn, op het derde of vierde gezicht kan ook. Leer iemand beter kennen en ga actief op zoek naar positieve eigenschappen.”

1 bank en 1 bed 

Ik wilde dit avontuur aan den lijve ondervinden en vroeg mijn date een nachtje mee naar het hoge noorden van Friesland, bij natuurgebied De Alde Feanen. We wonen allebei in Amsterdam, dus dit was de uitgelezen plek om even uit onze eigen bubbel te stappen.  

We slapen in een tiny house in Brêgeham. Vergeleken met mijn huis in Amsterdam is het alsnog een villa. En net als bij Lang leve de liefde is er één bed en één bank. De slaapsituatie moet dus besproken worden. 

Van ‘Lang leve de liefde’ naar ‘First dates’ 

’s Avonds gaan we uiteten. We tafelen lang – lees: drie uur tegenover elkaar met vaste blikken, maar wisselende borden. En hoe langer we zitten, hoe meer we in onze bubbel wegzakken. Misschien helpt het dat we helemaal ergens anders zijn. Thuis ligt er altijd wel iets op je te wachten: een werkmail, een wasmand of die ene kast die je al maanden wilt opruimen. Hier niet. 

Eerder schreven we bij Flow over omgevingspsychologie: veel van onze gewoontes en gevoelens zijn verbonden aan de plek waar we zijn. Verander je van omgeving, dan kan er ruimte ontstaan voor andere dingen. En dus zitten we daar. Op z’n Fries oan tafel. Geen werkmail. Geen wasmand. Alleen elkaar. 

Nachtelijk avontuur 

Die bubbel zetten we door op het water; we gaan nachtvaren. Het is koud en de wind staat stevig. We kruipen dicht tegen elkaar aan en houden elkaars hand vast. Op het Friese meer vertelt schipper Jurjen over zijn sloep die al generaties in de familie zit en over skûtsjesilen – een traditionele Friese zeilwedstrijd.

Boven ons is het donker en helder tegelijk. Ik kijk naar het stille water en besef: dit is een heel andere date dan een drankje in een Amsterdamse bar. Ik voel me kalm. Niet zo gek, blijkt uit onderzoek van omgevingspsycholoog Henk Staats: een groene omgeving kan je stemming al binnen vijf minuten verbeteren. De natuur biedt tegenwicht aan de drukte en het geluid van de stad, en kan zo meer ontspanning opleveren. Dat konden die rommelende darmen van mij wel gebruiken.

Zonder camera’s, mét kletspot 

Ter voorbereiding op het nachtje weg zat ik een dag voor de buis Lang leve de liefde te kijken. Vooral de vragenkaartjes bleven hangen. Op televisie lijken ze soms bijna té voor de hand liggend. Een beetje ongemakkelijk ook. In welk normaal gesprek vraag je aan je date: ben je weleens vreemdgegaan? Of: zou je mij aanspreken in de kroeg? En toch zijn het interessante vragen om de tijd te nemen om elkaar dat soort dingen te vragen.

Ik schreef een aantal vragen over op papier uit het Book for Paper Lovers en stopte ze in een oude jampot. De eerste vraag die we elkaar stelden: zou jij jezelf als een goede partner omschrijven? Zijn antwoord is ja. Mijn oren staan op scherp. Hij vertelt dat hij een partner veel veiligheid kan bieden en diegene vaak op de eerste plek zet. Dat klinkt mooi. Tegelijkertijd zie ik die rust ook terug in hoe hij zich gedraagt. Hij maakt zich niet snel druk. Interessant, want ik kan met mijn rijangst al in zeven kleuren poepen. 

Dan komt de vraag: wat vind jij het moeilijkst aan daten? Ik vertel dat het voelt als twee eendjes die tegelijk in het water plonsen en allebei spartelen. Je probeert de overkant te bereiken, maar je weet niet of je daar samen aankomt. Voor hem zit de moeilijkheid in het openstellen. Je kunt jezelf wel blootgeven, maar nooit helemaal weten of de ander hetzelfde doet. En misschien is dat precies wat er tijdens deze 24 uur gebeurt. We openen allebei de jampot – letterlijk en figuurlijk.  

Moet ik ‘m wakker maken? 

De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker. Hij slaapt nog. Even twijfel ik of ik hem wakker zal maken om te kletsen, maar ik doe het toch maar niet. Even later doet hij zijn ogen open. Voor het eerst zien we elkaar met slaaphoofd. Geen zorgvuldig gekozen outfit, geen eerste indruk meer om te maken. We kletsen over de avond ervoor en dan komt uiteindelijk de vraag die na zo’n Lang leve de liefde-experiment niet uit kan blijven. 

Dus, gaan we verlengen? 

“Dus, zou je willen verlengen?” vraag ik. Hij kijkt me lachend aan en laat expres een stilte vallen. “Ja, ik wil verlengen. Had je dat nog niet door dan?” Blijkbaar niet. Ook mijn antwoord is ja. De 24-uursdate zit erop. En eerlijk? Ik vond het verrassend leuk.

Deze 24 uur voelde als een liefdesbubbel. Je stapt samen uit je gewone leven, belandt in een nieuwe omgeving en hebt ineens alle tijd om elkaar te leren kennen. Sterker nog: ik zou een nachtje weg met iemand die je net leert kennen bijna willen uitroepen tot het nieuwe daten. O, ik ken je pas net? Leuk. Zullen we een nachtje weggaan? Je weet na een 24 uur in ieder geval een stuk beter of je elkaar nóg een dag wilt (of kunt) verdragen.  

En voor iedereen die, net als ik, nogal gevoelig is voor spanning: neem een pakje diarreeremmers mee in je tas. Nee, grapje. Of nou ja, misschien toch.

Dit lezen anderen over daten

• Offline daten maakt een comeback (+ dit is de beste dating app).
• Graag gezelschap, maar ook snel een lege batterij? 6 signalen dat je een extraverte introvert bent.
• Hoe slow daten je helpt om echt een connectie te maken.

Illustratie Lotte Dirks