In de shop van Isabelle Finet vind je moderne naaipatronen die op een bijzondere manier gepresenteerd worden. Namelijk door de fictieve familie Victor, waarvan elk lid twee kledingstukken vertegenwoordigd.
Wie ‘schuilt’ er achter deze bijzondere site?
“Ik ben van opleiding Germaniste en heb jaren gewerkt in de culturele sector op beleidsmatig en zakelijk vlak, én als dramaturge en tekstschrijver. Maar ik miste ‘echte’ creativiteit in m’n job. Als kleuter leerde ik van m’n ene oma haken, van de andere breien en van mijn moeder kreeg ik een kleine naaimachine op batterijen. In periodes dat het eigenlijk tuttig was om te handwerken, maakte ik ontzettend veel. Ik verdiepte me in zowat alle mogelijke handwerktechnieken, tot kantklossen toe. Met naailes begon ik opnieuw een 10-tal jaar geleden.”
En waarom opende je vervolgens een webshop met naaipatronen?
“Ik hoorde vaker: ‘Isabelle, doe iets met je naaien!’ Toen er vorig jaar een project afliep, dacht ik: dit is het moment! Als ik aan ‘iets met naaien’ dacht, kwam ik al heel snel uit op naaipatronen. Ik heb m’n eigen patronen altijd zelf ontworpen en getekend, vanuit een gebrek aan leuke alternatieven op de markt. In de patronen houd ik ook rekening houden met het feit dat handwerk (in het algemeen) een generatie heeft overgeslagen (althans in Vlaanderen). Dus vond ik een uitgebreide werkbeschrijving essentieel.”
Hoe ontstond het idee van de familie?
“Kleren draag je altijd in een context: of je nu ziek te bed ligt, je te pletter verveelt of gaat fietsen: altijd heb je wel kleren aan en bij elke gelegenheid zijn dit andere. Een tweede reden voor de familie is de ‘verbinding’ die uit de verhaaltjes spreekt. Als je keren maakt, dan is dat soms voor jezelf, maar in veel gevallen voor familieleden De familie wordt getoond in de vorm van verschillende tafereeltjes met telkens twee naaipatronen. Inspiratie hiervoor haalde ik bij Jacques Tati. Zijn films bevatten niet meteen chronologische en complexe verhaalstructuren, maar er gebeuren wel constant kleine dingen. En dat is – volgens mij toch – het leven een beetje: geen grootse verhalen, maar veel kleine en grote gebeurtenissen die het leven maken zoals het is.”
www.lafamillevictor.be
